Lamine Yamal uitte tijdens de viering van de Spaanse landstitel met FC Barcelona, zijn solidariteit jegens Palestina. Uiteraard leidde dit wederom tot de terugkerende discussie over het mengen van sport en politiek. Voetbal en politiek zouden gescheiden moeten worden. En dat terwijl eenieder weet dat ook voetbal voor politieke machthebbers een mogelijkheid biedt tot sportswashing.
Denk aan het komende WK waarbij Trump de hoofdrol op zal eisen. In de jaren dertig was het Mussolini die aan sportswashing deed. Of denk aan de gênante vertoning van FIFA-baas Infantino, in het bijzijn van Donald Trump en de aanwezigheid van Infantino op de Gaza-top in Egypte.
Maar ook de investeringen van Bin Salman en co in clubs als Newcastle United, de LHBT-lobby, de samenwerking tussen de KNVB en de Oekraïense voetbalbond (UAF). Binnen de voetbalwereld wordt op verschillende manieren steun geuit aan Oekraïne; in de vorm van officiële bondssamenwerkingen en morele steun. Dit zijn slechts een aantal voorbeelden om aan te tonen dat politiek en sport met elkaar verweven zijn.
Bovendien wordt voetbal ingezet om nationalistische sentimenten te voeden en loyaliteit aan de natiestaat af te dwingen. Daarnaast zijn clubs als Glasgow Rangers en Celtic in hun oorsprong politiek pur sang. Ze zijn tekenend voor de religieuze en politieke scheidslijnen in Glasgow.
Rondom het WK in Rusland en Qatar ging het naast voetbal veelal over mensenrechten en het dragen van de regenboogband.
De bewering dat sport en politiek van elkaar gescheiden zouden moeten worden, kan derhalve naar het rijk der fabelen worden verwezen. De uitspraak wordt slechts gehanteerd om bepaalde (afwijkende) geluiden in de kiem te smoren.