De regeringspartij AKP in Turkije: “Onze presidentskandidaat is president Erdoğan”
De regeringspartij AKP in Turkije heeft op 22 juni 2026 de huidige president Erdoğan aangekondigd als haar kandidaat voor de presidentsverkiezingen van 2028. Partijwoordvoerder Ömer Çelik verklaarde: “Alle besluitvormende organen binnen onze partij nemen een zeer duidelijk en vastberaden standpunt in. Onze presidentskandidaat is president Erdoğan.”
De voorzitter van de Nationalistische Beweging, de coalitiepartner van de AKP, Devlet Bahçeli, steunde de kandidatuur van Erdoğan en beschouwde hem als de meest geschikte kandidaat.
Er zal een omzeiling plaatsvinden van de wetten die zij zelf hebben opgesteld, aangezien Erdoğan niet het recht heeft om zich voor een derde keer kandidaat te stellen voor de presidentsverkiezingen. Daarom onderzoeken ze hoe ze dit kunnen omzeilen: ofwel door de grondwet te wijzigen, ofwel door het parlement te vragen nieuwe verkiezingen uit te roepen.
Erdogan regeert Turkije immers al sinds 2003, hetzij als premier, hetzij als president. Hij benadrukt zijn toewijding aan het seculiere, democratische systeem en zijn vastberadenheid om dit toe te passen en te bevorderen. Hij heeft de algemene vrijheden zo ver uitgebreid dat corruptie in de samenleving hoogtij viert en het streven naar materiële waarden de overhand heeft gekregen, terwijl spirituele, morele en humanitaire waarden in de samenleving vrijwel zijn verdwenen.
Evenzo toont Erdoğan zijn toewijding en zijn loyaliteit aan de vijanden van de islam en de moslims, met name voor Amerika en het Westen in het algemeen, en ondersteunt hij het voortbestaan van Turkije als lid van hun kruisvaardersbondgenootschap, de NAVO en de versterking van dit bondgenootschap. Hij heeft de bevolking van Palestina, en met name die van Gaza, in de steek gelaten terwijl zij sinds 7 oktober 2023 aan genocide wordt blootgesteld.
Hij heeft benadrukt dat hij erop toeziet dat de joodse entiteit erkend blijft en dat de politieke, diplomatieke en economische betrekkingen worden voortgezet.
Daarom heeft hij de betrekkingen met deze entiteit, die Palestina heeft bezet, niet verbroken en heeft hij de handelsbetrekkingen voortgezet, waarbij hij deze criminele entiteit financiert met alle benodigde grondstoffen, voedingsmiddelen en Azerbeidzjaanse olie. Hij heeft het Syrische volk bedrogen, de terugkeer van de islam verhinderd en agenten aangevoerd die hij had gerekruteerd en aan Amerika had verbonden. Zo heeft hij de liefde en steun van de Amerikaanse president Trump verworven voor de diensten die hij aan Amerika heeft bewezen, maar in ruil daarvoor heeft hij de woede van Allah en de gelovigen op zich gehaald.
Start van de onderhandelingen tussen de VS en Iran met het oog op het tot stand brengen van betrekkingen en relaties
De rechtstreekse onderhandelingen tussen de VS en Iran gingen op 21 juni 2026 in Zwitserland van start, nadat de presidenten van beide landen, Trump en Pezeshkian, op 18 juni 2026 elektronisch een memorandum van overeenstemming hadden ondertekend.
De VS werden bij de eerste onderhandelingen vertegenwoordigd door vicepresident Vance, en Iran door de voorzitter van de Nationale Raad, Qalibaf. Bij deze onderhandelingen waren bemiddelaars aanwezig, waaronder de premier van Pakistan, Shehbaz Sharif, de legerleider van Pakistan, Asim Munir, en de premier en minister van Buitenlandse Zaken van Qatar, Mohammed Abdulrahman Al Thani.
Het memorandum bevatte toezeggingen voor een staakt-het-vuren op alle fronten, inclusief Libanon en niet-inmenging in interne aangelegenheden. Beide partijen verbinden zich ertoe de onderhandelingen voort te zetten om tot een definitief akkoord te komen, de sancties tegen Iran op te heffen, evenals de zeeblokkade van de Iraanse havens en Iran bevestigt opnieuw dat het absoluut geen kernwapens zal produceren en dat het definitieve akkoord zal worden aangenomen door middel van een bindend besluit van de VN-Veiligheidsraad. Dat wil zeggen dat de VS een internationale resolutie in de Veiligheidsraad zal aannemen, waardoor Iran zichzelf blootstelt aan een internationale dreiging – en niet langer aan de dreiging van één enkele staat zoals de VS – indien het zich niet aan de overeenkomst houdt. Het blijkt dus dat de voorwaarden van het memorandum Iran aan de VS binden. Daarmee gaan de opofferingen van Iran verloren, nadat het veertig dagen lang standhield tegen de Amerikaanse agressie en niet capituleerde om een vazalstaat te worden. De VS heeft zich blootgegeven door te laten zien dat het zijn koloniale doelstellingen niet kan verwezenlijken wanneer een land standvastig tegen het land in opstand komt, wat de VS niet geringe politieke verliezen heeft berokkend.
De Britse premier Keir Starmer kondigt zijn aftreden aan nadat hij er niet in is geslaagd Groot-Brittannië te redden
De Britse premier en leider van de Labour-partij, Keir Starmer, heeft op 22 juni 2026 zijn aftreden aangekondigd, twee jaar nadat hij op 5 juli 2024 aantrad, toen zijn partij met een overweldigende meerderheid de parlementsverkiezingen won. Hij blijft in functie totdat er in september een nieuwe partijleider wordt gekozen.
Hij slaagde er niet in de hardnekkige problemen van Groot-Brittannië aan te pakken, waar de regeringen al tientallen jaren niet stabiel zijn en met name sinds het vertrek uit de Europese Unie in 2016. In deze periode waren er dan ook talrijke wisselingen van regeringen en premiers. Groot-Brittannië kampt met verval en vergrijzing, lijdt onder economische problemen en heeft haar kolonies verloren, waar het vroeger de rijkdommen van andere volkeren roofde om de eigen bevolking te voeden en de rijkdom van zichzelf en de rijke, adellijke families die het land regeren en het grootste deel van de rijkdom in handen hebben, te vergroten. Het land heeft veel van haar invloed verloren ten gunste van de Verenigde Staten in India, Pakistan, Bangladesh en het Midden-Oosten. Ook is de politieke invloed in Europa en de wereld afgenomen. Door economische zwakte is het niet in staat geweest haar strategische militaire macht uit te breiden en er heerst binnenlandse politieke chaos die het niet heeft kunnen aanpakken. Dit alles is te wijten aan het corrupte kapitalistische democratische systeem dat het land heeft omarmd en toepast, een systeem dat steunt op kolonialisme: zodra het haar kolonies verliest, brokkelt haar macht af.