Al-Rayah Krant – Nummer 578 – 17/12/2025
Door: Ustaadh Yasin bin Yahya
De Amerikaanse National Security Strategy (NSS) is een strategisch document op hoog niveau dat door de president wordt uitgevaardigd, in overeenstemming met de procedurele verplichtingen van de Goldwater-Nichols Act van 1986. Hoewel het document juridisch niet bindend is en geen direct afdwingbare rechten of verplichtingen creëert, heeft het een aanzienlijke politieke betekenis.
De NSS vormt de meest officiële uitdrukking van de visie van de Amerikaanse president op nationale veiligheid en buitenlands beleid. Het fungeert als strategisch kader voor ministeries zoals Defensie en Buitenlandse Zaken, evenals voor de inlichtingendiensten. Daarnaast speelt het een rol in de relatie met het Congres, onder meer bij het rechtvaardigen van defensiebudgetten, en zendt het duidelijke politieke signalen naar zowel bondgenoten als tegenstanders over de prioriteiten van de Verenigde Staten.
Het document combineert daarmee een formeel karakter met een inhoudelijk-politieke functie, wat het tot een van de belangrijkste instrumenten maakt voor strategische besluitvorming binnen de Verenigde Staten.
Belangrijkste punten van de Amerikaanse Nationale Veiligheidsstrategie 2025
In een duidelijke breuk met de Nationale Veiligheidsstrategie van 2022, die de nadruk legde op het versterken van democratie binnen de bestaande wereldorde, presenteerde de regering-Trump op vrijdag 12 december 2025 een nieuwe strategie waarin het principe van niet-interventie centraal staat, onder de noemer “America First”.
Deze koerswijziging weerspiegelt het besef dat het tijdperk van onbetwist Amerikaans wereldleiderschap voorbij is. In plaats daarvan verschuift de focus naar het beschermen van het Amerikaanse grondgebied en het beperken van militaire betrokkenheid in het buitenland.
De nieuwe strategie gaat uit van een herverdeling van verantwoordelijkheden, waarbij bondgenoten een groter deel van hun eigen veiligheid moeten dragen. Tegelijkertijd wordt het Amerikaanse leger hervormd tot een flexibeler en technologisch geavanceerder apparaat, dat minder afhankelijk is van grootschalige grondtroepen en meer inzet op afschrikking via luchtmacht en raketsystemen.
De prioriteiten verschuiven bovendien richting Latijns-Amerika en de zuidelijke grens, met name in het kader van het tegengaan van irreguliere migratie en grensoverschrijdende criminaliteit.
Regionale benadering en strategische herpositionering
Bij het omgaan met internationale dreigingen hanteert de strategie een gedifferentieerde, regionale aanpak, waarbij directe Amerikaanse betrokkenheid wordt beperkt.
Ten aanzien van China, dat wordt gezien als de belangrijkste strategische concurrent, zet de VS in op economische en militaire afschrikking, met bijzondere aandacht voor Taiwan. Tegelijkertijd wordt een directe militaire confrontatie vermeden en wordt van bondgenoten zoals Japan en Zuid-Korea verwacht dat zij een grotere rol spelen.
Over Europa uit Washington zorgen over wat het beschouwt als een vorm van “beschavingsverval”, en wijst het verdere uitbreiding van de NAVO af. Europese landen worden aangespoord om meer verantwoordelijkheid te nemen voor hun eigen defensie.
In het Midden-Oosten blijft de Amerikaanse rol beperkt tot het waarborgen van maritieme stabiliteit en het indammen van Iran, zonder zich te mengen in nieuwe grootschalige conflicten. Verantwoordelijkheden worden daarbij steeds vaker verschoven naar regionale partners.
Deze benadering weerspiegelt een bredere binnenlandse focus, gericht op industriële wederopbouw, strengere grenscontrole en het verminderen van afhankelijkheid van buitenlandse toeleveringsketens, met name die uit China. Economische veiligheid wordt daarmee steeds nadrukkelijker onderdeel van nationale veiligheid.
Samengevat probeert de strategie het Amerikaanse leiderschap te behouden, terwijl de kosten en risico’s worden beperkt. Het resultaat is een model waarin de Verenigde Staten sterk willen blijven, maar met minder directe betrokkenheid en met bondgenoten die meer zelfstandigheid tonen.
Waarom “America First”?
De America First-benadering van de Trump-regering komt voort uit een samenspel van factoren. Het gaat om een combinatie van historisch geworteld nationalistisch en isolationistisch denken dat teruggaat tot de Monroe-doctrine, economische zorgen over industriële achteruitgang en handelstekorten, maatschappelijke spanningen rond immigratie en identiteit, en politieke strategieën gericht op het mobiliseren van de achterban en het herdefiniëren van Amerika’s rol in de wereld.
De Nationale Veiligheidsstrategie onder Trump weerspiegelt een duidelijke terugkeer naar deze filosofische basis. Centraal staat het prioriteren van het binnenland, het beperken van buitenlandse verplichtingen en het beschouwen van internationale betrokkenheid als iets dat alleen gerechtvaardigd is wanneer het directe voordelen oplevert.
Het concept America First krijgt daarmee vorm als een beleid van selectief isolationisme: een benadering waarbij de Verenigde Staten alleen ingrijpen wanneer vitale belangen in het geding zijn, terwijl het afstand neemt van de rol van wereldwijde handhaver of promotor van democratie.
Trumps koers als voortzetting, niet als breuk
De koers van de Trump-regering vormt echter geen volledige breuk met het historische Amerikaanse beleid, maar eerder een verscherpte toepassing van een bestaande lijn.
Sinds de Tweede Wereldoorlog heeft de Verenigde Staten een consistente strategische doctrine gehanteerd, gebaseerd op vier kernprincipes: mondiaal leiderschap, het voorkomen van rivaliserende grootmachten in strategische regio’s, het beschermen en uitbreiden van economische invloed, en het onderhouden van een wereldwijd netwerk van allianties.
Deze uitgangspunten bleven grotendeels intact onder opeenvolgende presidenten, van Truman tot Obama, en wijzen op een stabiel strategisch kader.
Wat Trump veranderde, was vooral de manier waarop deze principes werden toegepast. Hij maakte impliciete uitgangspunten expliciet en bracht ze scherper en directer in praktijk. Dit uitte zich onder meer in het verlaten van internationale akkoorden, het opvoeren van druk op bondgenoten, het voeren van handelsoorlogen en het verminderen van militaire betrokkenheid.
Daarnaast verschoof hij de focus van multilaterale samenwerking naar bilaterale deals, waarbij internationale relaties werden benaderd als onderhandelbare transacties. Historische allianties werden heroverwogen en vaker beoordeeld op hun directe nut voor de Verenigde Staten.
Ook economisch werd een duidelijke koerswijziging zichtbaar, waarbij economisch nationalisme uitgroeide tot een centrale pijler van beleid, met nadruk op binnenlandse productie en controle over mondiale ketens.
Continuïteit onder de oppervlakte
Ondanks deze veranderingen blijft het beleid van Trump geworteld in bestaande Amerikaanse trends. De vermindering van militaire interventies sluit aan bij eerdere ontwikkelingen, de focus op China als strategische concurrent was al langer aanwezig, en de nadruk op economische bescherming en lastendeling met bondgenoten kent een lange geschiedenis.
Trump veranderde dus niet de fundamentele doelen, maar wel de middelen en de intensiteit. Collectief leiderschap maakte plaats voor een meer transactionele benadering, allianties werden herijkt op basis van kosten en baten, en globalisering werd vervangen door assertief economisch nationalisme.
Zijn beleid kan daarom worden gezien als een verscherpte en explicietere vorm van een reeds bestaande strategische richting, met duidelijke trekken van selectief isolationisme.
Slotbeschouwing
De verschuiving richting selectieve betrokkenheid en strategische terughoudendheid kan worden geïnterpreteerd als een teken dat de Verenigde Staten, en daarmee de bredere kapitalistische wereldorde, onder druk staan in hun vermogen om wereldwijd leiderschap te behouden.
Binnen deze analyse wordt ook duidelijk dat alternatieve ideologische kaders opnieuw aan relevantie winnen. De islam wordt daarbij gepresenteerd als een omvattend systeem dat, vanuit religieus perspectief, aansluit bij de menselijke natuur en richting kan geven aan zowel samenleving als bestuur.
Volgens deze visie is het uitdragen van deze boodschap geen politieke keuze, maar een religieuze verplichting. Historisch gezien moet nadruk worden gelegd naar een lange periode waarin de islamitische beschaving een leidende rol speelde, met de verwachting dat een dergelijke rol in de toekomst opnieuw zal ontstaan.