De Islam bracht een verfijnd en volledig economisch systeem voor de manier waarop rijkdom wordt beheerd, verworven en gebruikt. Het gaat uitvoerig in op de kwestie van eigendom en verduidelijkte de soorten hiervan: privé eigendom, staatseigendom en publiekeigendom. Het beschermt het eigendom van elke partij tegen inbreuk door een andere partij en zette regels uiteen voor het zich overtreden van de grenzen van andermans eigendom.
Door de sjari’a teksten te bestuderen, vinden we de grenzen van de eigendommen van individuen en de staat, en wat tot de algemene eigendom. Om de soorten eigendom in de Islam te verduidelijken:
Ten eerste; publiekeigendom: Dit is “de toestemming van de wetgever aan de gemeenschap om gezamenlijk te profiteren van het object”. Het bestaat uit de volgende elementen:
- De voorzieningen van de gemeenschap. De profeet (عليه الصلاة والسلام) zei:
«النَّاسُ شُرَكَاءُ فِي ثَلَاثٍ: فِي الْمَاءِ وَالْكَلَأِ وَالنَّارِ»
“De mensen zijn partners in drie dingen: water, weidegrond en vuur.” Dus zaken als waterbronnen, weides en energiebronnen, zaken die vereist zijn voor de gemeenschap.
- De ondergrondse rijkdommen (mineralen): Van Abied ibn Hamal wordt overlevert dat hij zei: “Ik kwam bij de Boodschapper van Allah (عليه الصلاة والسلام), en ik vroeg hem om zout, waarop hij het aan mij gaf. Toen ik me omdraaide, zei een man: “O Boodschapper van Allah, weet je wat je hem hebt gegeven? Je hebt hem het ‘‘idd’ water gegeven.” Dus hij nam het terug.”
Daarom is alles in de ondergrond van de aarde dat beschreven wordt als ‘idd, hetgeen niet (zomaar) opgaat, als publiekeigendom. Bijvoorbeeld olie, gas, fosfaat, goud, ijzer en andere ondergrondse rijkdommen. Deze zaken worden door de staat namens de oemmah gewonnen en het nut ervan is voor de oemmah.
- Publieke eigendommen door hun aard; de aard ervan verhindert privébezit door individuen. Bijvoorbeeld wegen, openbare pleinen, rivieren, stranden en baaien. De profeet (عليه الصلاة والسلام) zei:
«لَا حِمَى إِلَّا للهِ وَرَسُولِهِ»
“Er is geen beschermd gebied behalve voor Allah en Zijn Boodschapper.”
Elk individu in de oemmah heeft recht op profiteren van het publieke eigendom, de staat mag niet aan één individu toestemming geven voor bezit of exploitatie van algemene eigendommen als dat anderen uitsluit.
Tweede: Staatseigendom: Dit is alles waarvan de besteding afhankelijk is van de mening en ijtihad van de Khalifah, zoals fai’ (oorlogsbuit), kharaj (landbelasting), jizya (belasting voor niet-moslims), belastingen, goems op rikaaz (schatten), tienden op niet-onderdanen, erfloos eigendom en opbrengsten van staatsbedrijven.
De staat heeft dezelfde rechten als individuen, zoals bezit van fabrieken, industrieën, gronden, en het oprichten van instellingen en bedrijven om winst en opbrengst te genereren voor de staatskas.
Derde: Privé eigendom: Dit is de toestemming van de wetgever aan individuen om van het object te profiteren door consumptie, nut en ruil. Allah heeft de mens als Khalifah op aarde aangesteld en haar rijkdommen dienstbaar gemaakt en de mens recht gegeven op eigendom. Hij (تعالى) zei:
(وَسَخَّرَ لَكُم مَّا فِي ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَمَا فِي ٱلۡأَرۡضِ جَمِيعٗا مِّنۡهُۚ)
“En Hij heeft voor jullie dienstbaar gemaakt wat in de hemelen en wat op de aarde is, alles van Hem.”
De Islam heeft bepaald hoe individuen rijkdom verwerven, via arbeid in handel, landbouw, industrie, mudarabah (winstdeelovereenkomst), jacht, herleving van dood land, huur, rikaaz, als ook via erfenissen, giften, donaties, aalmoezen, bruidsschat, bloedgeld en wat de staat geeft.
Uit het voorgaande blijkt dat de Islam bij de verdeling van eigendom de bezittingen van mensen beschermde en niemand ervan beroofde. Door te bepalen wat je mag bezitten, voorkomt de Islam inbreuk op andermans eigendom en beschermd Islam het publieke eigendom voor de oemmah, zonder dat een bepaalde groep het monopoliseert zoals in kapitalistische landen gebeurt.
Privatisering en buitenlandse investeringen:
We komen bij een zeer gevaarlijke kwestie: buitenlandse investeringen omvatten investeringen in publieke eigendommen en voorzieningen die de gemeenschap nodig heeft. Investeringen kunnen olie, gas, fosfaat en andere ondergrondse rijkdommen uit het publieke eigendom halen. Deze investeringen komen van hebzuchtige kapitalistische bedrijven die gericht zijn op plundering, berucht om corruptie, hebzucht en omkoping van regeringen en officials om partners in de plundering te worden. Het ergste is het BOO-systeem (Build-Operate-Own, bouwen-beheren-bezitten) zonder verplichting tot overdracht aan de staat. Dit leidt tot schending van de soevereiniteit, ontneemt de staat controle over vitale activa, heeft negatieve economische effecten op het volk en geeft investeerders permanent eigendom met gegarandeerde langetermijnwinsten. Dit beleid maakt de staat afhankelijk van de particuliere sector, specifiek buitenlandse bedrijven, en bedreigt de soevereiniteit van de staat over vitale hulpbronnen. Het openstellen voor privatisering en buitenlandse investeringen maakt het land een speelveld voor buitenlandse machten om te domineren en leidt tot armoede.
De grote ramp is wanneer de staat publieke voorzieningen privatiseert; zoals luchthavens, havens, wegen, elektriciteit en water. De grootste ramp is privatisering van ondergrondse rijkdommen zoals olie, gas, fosfaat en andere mineralen onder voorwendsel van gebrek aan capaciteit om ze te onttrekken en te ontwikkelen. Dit leidt tot verlies van controle over geprivatiseerde activa en voorzieningen, met toenemende monopolievorming, hogere inflatie, grotere kloof tussen rijk en arm, en meer werkloosheid.
Een ernstig negatief politiek effect van privatisering is de schending van de soevereiniteit van de staat door buitenlandse kapitaalbezitters of externe instanties zoals het IMF en de Wereldbank. Er zijn vele voorbeelden van het falen van privatisering en de catastrofale gevolgen, zoals de ervaring van Latijns-Amerika in de jaren negentig, een van de belangrijkste mislukte economische experimenten. Een beroemd geval uit de jaren negentig is de privatisering van de watersector in Bolivia, maar zelfs Europese landen lijden onder privatisering.
Privatisering van publieke voorzieningen en eigendommen leidt tot controle van een financiële en zakelijke elite over de regering; waarmee de werkelijke macht terecht komt bij een groep hebzuchtigen en opportunisten.
Conclusie:
Wat onder de elite van kapitalistische landen wordt bekokstoofd tegen moslimlanden op politiek en economisch vlak, is grotendeels vanwege de enorme rijkdommen, zegeningen en investeringskansen. Om deze te veranderen in een goudmijn voor rijkdom en tegelijkertijd een consumptiemarkt voor westerse kapitalistische landen. Deze willen controle over de toekomst van deze landen via implementatie van het verdorven hebzuchtige kapitalistische systeem. Om westerse projecten uit te voeren onder voorwendsel van investeringen, privatisering en ontwikkeling. Westerse bedrijven worden binnengehaald om productiemiddelen, rijkdommen en publieke voorzieningen te beheersen, gesteund door buitenlandse zakenlui en de heersende politieke klasse in moslimlanden. De landen worden opengesteld voor deze investeerders onder druk van sancties en organisaties als de Wereldbank en het IMF. Het IMF biedt plannen en aanbevelingen die de economie vernietigen en onmachtig maken om in de behoeften van het volk te voorzien, zodat de Wereldbank binnenkomt met haar leningen met verstrekkende voorwaarden en rente. Daardoor wordt het land een speelbal van de Wereldbank, die zijn kwaadaardige plannen oplegt inzake privatisering en investeringen, wat leidt tot inmenging van kapitalistische bedrijven om op zowel economisch als politiek te domineren.
Dit is wat in de meeste moslimlanden gebeurt, en wat we zien aan plundering van zegeningen en rijkdommen. De hoofdoorzaak is het ontbreken van een daadwerkelijk islamitische politiek met het tekortschieten van moslims in het toepassen van de sharia van Allah.
Het diagnosticeren van de ziekte is een inleiding tot het voorschrijven van de behandeling op basis van de islam en zijn remedies, zodat ons geld, bezittingen en rijkdommen niet gegijzeld worden door de kolonialisten en wat dat veroorzaakt aan schending van de soevereiniteit van de landen, controle over hun rijkdommen, beslissingen en oriëntaties.