De choquerende beelden waarop te zien is hoe een Syrisch gezin in Heerlen wordt belaagd, zullen weinigen zijn ontgaan. De video (die gepubliceerd werd door Muslim Rights Watch Nederland) bracht een golf aan reacties teweeg. Een aantal BN’ers startten een doneeractie voor het gezin terwijl verschillende mediabronnen stellen dat het om een uit de hand gelopen burenruzie gaat en volgens de gemeente zou het gezin een eerder aangeboden woning hebben geweigerd.

Nadat een groep jongeren wraak zou hebben genomen door het verlaten huis van de belagers binnen te dringen en vernielingen aan te richten, bracht de gemeente Heerlen in samenwerking met de politie een gezamenlijke verklaring naar buiten waarin onder meer het volgende staat: “Het is onacceptabel dat derden mensen tegen elkaar opzetten en maatschappelijke onrust en onveiligheid veroorzaken door een verhaal maar van één kant te belichten en hiermee uit zijn verband te trekken. We hebben begrip voor de emoties maar, (het aanzetten tot) geweld dan wel het dreigen daarmee is nooit de oplossing. We keuren dit gedrag dan ook ten zeerste af”.

Nadat de video werd gepubliceerd vroegen veel mensen zich af waarom de (lokale) autoriteiten niet adequaat hebben opgetreden. De beelden waarop te zien is hoe een gezin wordt geterroriseerd, spraken immers boekdelen en konden geenszins worden gerechtvaardigd.

Desalniettemin bleef het angstvallig stil en nu er ophef ontstaat en zelfs BN’ers zich in de discussie mengen, zien verschillende partijen (waaronder de woningcorporatie) zich genoodzaakt om te reageren. Niet om het onacceptabele gedrag van de buurtbewoners af te keuren, maar om de gemoederen te bedaren door te stellen dat er sprake is van eenzijdige berichtgeving, van een ‘burenruzie’ en door op ondubbelzinnige wijze de wraakactie te veroordelen. Deze stellingname zal voor velen als selectieve verontwaardiging aanvoelen.

Er zou immers een brandbom naar de woning zijn gegooid, meermaals fysiek geweld zijn gebruikt, dochter zou seksueel geïntimideerd zijn, er zou een hond op een van de kinderen afgestuurd zijn en de hoofddoek van een van de dochters zou op straat zijn afgerukt. Tot op het punt dat het gezin zich genoodzaakt voelde om onder te duiken. Velen zullen zich afvragen hoe een apathische houding van de autoriteiten in zo’n geval kan worden gerechtvaardigd en waarom de media spreekt van een ‘burenruzie’.

De belangrijkste vraag die we onszelf zouden moeten stellen is hoe het zover heeft kunnen komen. De onderlinge spanningen in de samenleving komen niet uit de lucht vallen. Uitgerekend de lokale autoriteiten waken in een gezamenlijke verklaring voor maatschappelijke onrust.

Maar wordt deze onrust daadwerkelijk veroorzaakt door individuen of zijn er invloedrijke actoren die angstsentimenten op grote schaal blijven voeden? Toen ik een blik wierp op de reacties naar aanleiding van dit hele gebeuren, zag ik het standaard riedeltje van ‘ze pikken onze banen in en vallen onze vrouwen lastig’ wederom voorbijkomen.

Het huidige klimaat doet geregeld denken aan de gebeurtenissen in de Rotterdamse Afrikaanderwijk (in 1972), die volgens sommigen ook wel te boek staan als rassenrellen. Ook toen werden ‘buitenlanders’ als indringers geportretteerd.

Iemand als Hans Janmaat werd destijds door velen als paria weggezet. Deze politicus pleitte voor de afschaffing van de multiculturele samenleving en sprak zich uit tegen de immigratiestroom. Hij stond bekend om leuzen als ‘Vol= Vol’ en ‘Eigen Volk Eerst’. Ongekend in die tijd zou je denken. Heden ten dage schrikken we al lang niet meer van dergelijke uitspraken. Sterker nog, dergelijke geluiden lijken op steeds meer bijval te kunnen rekenen.

Men zou kunnen beweren dat het om een enkeling gaat, maar wanneer dergelijke geluiden kunnen gedijen, gaat het niet meer om een vreemde eend in de bijt.

Wanneer politici termen als ‘testosteronbommen’ en ‘shariazoekers’ bezigen wanneer ze naar Syrische vluchtelingen verwijzen, is het niet verwonderlijk dat er bepaalde onderbuikgevoelens worden aangewakkerd. Een voormalige Britse politicus had het zelfs over een zwerm mensen toen hij naar vluchtelingen verwees.

Een mensonterende beschrijving, aangezien deze term wordt gehanteerd bij insecten die zich in groten getale verzamelen en voor grote chaos en vernietiging van gewassen kunnen zorgen.

Semantiek speelt een belangrijke rol in de politiek. De beschrijving van een groep mensen, in dit geval mensen die een oorlogsgebied ontvluchten, speelt uiteindelijk een belangrijke rol in de manier waarop ze zullen worden bejegend. De casus inzake het gezin dat in Heerlen is belaagd, kan in het geval dat er sprake is van racistische motieven, niet beperkt worden tot het werk van ‘doorgedraaide tokkies’ maar we zouden onze pijlen moeten richten op de wijze waarop verschillende bevolkingsgroepen stelselmatig (o.a. door politiek en media) tegen elkaar worden opgezet.

Comments

comments

DELEN