Wanneer wij spreken over politiek bewustzijn, betekent het dat wij spreken over bewustzijn over de Islam zelf. Want Islam is van nature politiek. Het omvat een volledig systeem voor het leven, de samenleving en de staat. Allah heeft bevolen dat de zaken van de mensen geregeld moeten worden volgens de Ahkam (wetten) van Allah via een islamitische staat. Daarom zeggen wij dat Islam niet alleen spiritueel is, maar ook politiek, omdat politiek betekent het zorgdragen voor de aangelegenheden van de mensen volgens de Islam.
Zodra de moslim Oemma Islam begrijpt als een systeem voor het leven, de samenleving en de staat, dan markeert dit het begin van politiek bewustzijn.
Een teken van zwak politiek bewustzijn onder moslims vandaag is dat zij denken: als een moslim aan de macht komt of een regeerfunctie bekleedt en deze persoon bidt, vast, de Koran leest, islamitische leuzen gebruikt en verzen uit de Koran in zijn toespraken opneemt, dat dan dat de staat zelf islamitisch is geworden, en daar stoppen zij met nadenken.
Zij letten niet op de belangrijkste zaak: de identiteit van de staat. De islamitische staat moet gebaseerd zijn op de islamitische aqiedah (geloofsleer) en moet geregeerd worden door de wetten van de Islam. Door het eerdere misverstand over wanneer een staat islamitisch wordt, zijn velen bereid hun loyaliteit te geven aan die heerser alleen omdat hij religieus lijkt, ook al regeert hij met andere wetten dan wat Allah heeft geopenbaard.
En wanneer moslims omgaan met politiek, politici, staten en systemen, en zij zich alleen bezighouden met de vraag of de heerser een moslim is of niet, of hij soennitisch, sjiitisch, alawitisch of druus is, of hij bidt of niet, dan toont dit de afstand van de Oemma van echt politiek bewustzijn.
Het ware politieke bewustzijn wordt alleen bereikt wanneer moslims naar de hele wereld kijken vanuit het perspectief van de islamitische aqiedah. Gebeurtenissen bekijken volgens de politieke identiteit die de Islam vereist. Geloven dat de islamitische aqiedahgezag moet hebben over ons leven, endat de islamitische wet weer soevereiniteit op aarde moet krijgen, en dat de Oemma weer controle moet krijgen over haar landen en haar beslissingen.
Politiek bewustzijn betekent ook het dragen van de islamitische boodschap naar de wereld, omdat het geen lokale religie is, en het confronteren van ideeën en bewegingen die zich tegen de islam verzetten. Politiek bewustzijn betekent het weerstaan van koloniale plannen die proberen onze Oemma, onze landen en andere naties te domineren.
Wanneer deze manier van denken dominant en wijdverspreid wordt onder de moslims, dan kunnen wij zeggen dat de Oemma een werkelijk niveau van politiek bewustzijn heeft bereikt.
Een zorgvuldige studie van de Seerah van de Profeet Mohammed ﷺ laat ons duidelijk zien dat sinds hij werd gezonden met de boodschap van de islam, zijn focus lag op een dag waarop de soevereiniteit van de islam bereikt zou worden. Dit staat in contrast met wat tegenwoordig veel mensen ten onrechte geloven, namelijk dat hij ﷺ de da’wah droeg zonder het doel om gezag voor islam en moslims te vestigen, en dat de loop van de gebeurtenissen hem automatisch en onbedoeld leidde naar steun en een staat in Al-Madina.
Hoewel de Profeet ﷺ vanaf het begin van zijn da’wah zorgvuldig en duidelijk was in zijn aanpak om de publieke opinie in de Mekkaanse samenleving te veranderen, om deze te verschuiven van haar Jahili-identiteit naar de islamitische identiteit. Dit door het vestigen van een islamitische staat, daardoor ontstond Dar al-Islam waar moslims volgens de islam konden leven binnen een islamitische samenleving. Toen hij merkte dat de Mekkaanse samenleving weerstand bleef bieden, zocht hij andere samenlevingen, totdat Allah de harten van een groep mensen uit Madinah opende. Zij geloofden in hem en daarna verspreidde islam zich over heel Madinah, dat het eerste land van islam werd. En van daaruit begon islam zijn missie om de wereld te veranderen.
De Profeet ﷺ handelde als een staatsman nog voordat hij officieel een heerser werd. De khoelafa die na hem kwamen deden hetzelfde, of het nu de Rechtgeleide Kaliefen waren of degenen die na hen kwamen. En ondanks de afwijkingen die verschenen met de opkomst van erfelijk bestuur, werd het politieke bewustzijn niet beïnvloed onder de khoelafa en de Oemma in het algemeen. Dit was het geval tijdens de periodes van de Omajjaden, de vroege Abbasiden en later de machtige Ottomaanse sultans.
De geschiedenis vermeldt vele van deze heersers als politiek vaardig, bekwaam in tactische strategie en onderhandeling, en standvastig in het omgaan met staten en heersers vanuit het perspectief van islamitisch geloof en de missie om islam naar de wereld te dragen. Dit is wat de islamitische staat lange tijd de sterkste macht ter wereld maakte.
Politiek bewustzijn, in deze betekenis, is een verplichting voor elke moslim. Het is waar dat mensen niet allemaal op hetzelfde niveau van intelligentie en kennis zijn, en dat zij verschillen in hun vermogen om politieke gebeurtenissen te volgen en te analyseren, maar toch wordt van alle moslims verlangd dat zij politieke gebeurtenissen benaderen vanuit het perspectief van de islamitische Aqiedah.
Het is niet acceptabel voor enige moslim, ongeacht zijn intellectuele vermogen of culturele niveau, om politieke gebeurtenissen te bekijken vanuit een nauw nationaal perspectief, zoals zichzelf alleen zien als Libanees, Syriër, Palestijn, Irakees, Turk of Egyptenaar, maar eerder vanuit het perspectief van de islamitische Aqiedah.
Er is geen twijfel dat in elke samenleving een groep mensen bestaat die beter in staat is dan anderen om politieke ontwikkelingen te begrijpen en gebeurtenissen te analyseren. Wanneer deze groep verbonden blijft met de publieke opinie, beïnvloedt zij deze en brengt zij bewustzijn over. Deze verantwoordelijkheid, het beïnvloeden van de publieke opinie, rust op bewuste individuen, politieke groepen, instituten en scholen die politieke gebeurtenissen begrijpen.
Deze inleiding was noodzakelijk om de nadruk te leggen op de ontwikkelingen in Syrië sinds meer dan een jaar, omdat de manier waarop zoveel moslims naar de gebeurtenissen in Syrië kijken na de val van het regime van Bashar, zwakte in politiek bewustzijn onder zoveel moslims heeft blootgelegd. Zodra het criminele sektarische regime viel, geloofden veel moslims in Syrië en in de buurlanden dat het doel was bereikt en dat de crisis voorbij was. Zij dachten dat zij nu een nieuwe staat hadden en dat zij alleen maar hun staat hoefden te herbouwen nadat die door het vorige regime was vernietigd.
Zij slaagden er niet in te beseffen dat de nieuwe autoriteit in Syrië en de nieuwe heersers niet kwamen met een islamitisch politiek project, en zelfs niet met een eigen onafhankelijk politiek project. En wat nu in de hele regio wordt uitgevoerd, inclusief Syrië, is het Amerikaanse project. En voor zoveel mensen lijkt dit geen groot probleem zolang het oude regime maar is verwijderd.
Dit betekent dat veel moslims hun missie als Oemma nog niet begrijpen. De Oemma die Allah heeft gemaakt tot de beste gemeenschap om getuige te zijn over de mensheid. Zij beseffen het gevaar niet om hun landen, rijkdom en capaciteiten deel te laten worden van het Amerikaanse wereldwijde koloniale systeem. Zij beseffen het gevaar niet van samenleven naast de Joodse entiteit die van plan is zich uit te breiden over de hele regio in het Midden-Oosten van de Nijl tot de Eufraat. Deze entiteit wordt door Amerika gebruikt als instrument om onze regio te controleren.
Zij beseffen niet dat zij deel uitmaken van één Oemma en geen Syriërs zijn die beperkt zijn door grenzen die door koloniale machten zijn getrokken. Zij begrijpen niet dat de belangrijkste kwestie voor de islamitische Oemma is om één Oemma te zijn, geregeerd door islamitische wet, een islamitisch leven te leiden, en islam te dragen als een boodschap van barmhartigheid voor de hele wereld. Zij begrijpen niet dat islam een volledige levenswijze is, en dat het economische systeem dat in staat is alle problemen van armoede op te lossen en de afhankelijkheid van het wereldwijde kapitalistische systeem te beëindigen, alleen het islamitische economische systeem is waarmee de Shari’ah van Allah is gekomen.
Maar het meest pijnlijke is wanneer wij zien dat sommige religieuze figuren, zoals sommige shaykhs, mufti’s en intellectuelen, helpen bij het verder verzwakken van het politieke bewustzijn. Bijvoorbeeld wanneer zij het regeren met andere wetten dan wat Allah heeft geopenbaard voorstellen als iets kleins, terwijl het in de ogen van Allah een grote Moenkar (verwerpelijke daad) is. Zij zijn tevreden zolang de heerser een moslim is en bidt, en omdat hij bidt moeten de mensen hem gehoorzamen, omdat de Profeet zei: “zolang zij het gebed onder jullie onderhouden“, moeten wij hen gehoorzamen, maar zelfs als hij een bondgenoot is van de vijanden van Allah?
Daarom ligt het probleem niet alleen bij deze nieuwe heerser, maar ook bij degenen die bereid zijn alles te rechtvaardigen. Als gevraagd wordt waarom hij de shari’ah niet toepast, wordt gezegd: hij kan islam niet vanaf het eerste moment toepassen, het land is nog niet stabiel, de vijanden zijn overal, binnen en buiten, en hoe kan hij de shari’ah toepassen terwijl er zoveel niet-moslims in Syrië wonen die tegen de toepassing van islam zijn, en vergeet niet de seculiere mensen en groepen die tegen de shari’ah zijn, en bovendien zullen de Joden en de Amerikanen niet stil blijven als de shari’ah wordt toegepast. Dit zijn enkele van de rechtvaardigingen die wij horen wanneer iemand zich richt op de belangrijkste kwestie: regeren met wat Allah heeft geopenbaard.
Maar om eerlijk te zijn moeten wij het volgende vermelden: hoewel Ahmad As Sari’ de leider was van Jabhat al-Nusra en later de leider van het Bevrijdingsfront van Al-Shaam, wat een islamitische militaire groep is, en hij vocht tegen het slechtste regime in de regio, heeft hij nadat hij heerser van Syrië werd nooit de implementatie van de shari’ah genoemd, noch expliciet noch impliciet. Niet alleen dat, maar in een vrijgegeven video zei hij: “Ik was van plan alleen het hoofd van het regime te veranderen en het regime te behouden zoals het is.” Hij bedoelde dat zijn doel alleen was om Bashar te verwijderen en zelf op zijn plaats te gaan zitten.
En de vraag die iedereen zou moeten stellen is: waarvoor heeft de revolutie van Al-Shaam dan plaatsgevonden? Waarvoor zijn miljoenen mensen hun land ontvlucht en zijn honderdduizenden mensen gedood? Waarvoor zijn sommige steden volledig van de kaart geveegd? Alleen om Bashar te verwijderen?! Dat is een zeer oppervlakkig doel. Het was genoeg geweest om hem met één kogel neer te schieten en het probleem zou voorbij zijn geweest!
Degenen die de Moenkar rechtvaardigen, zeiden vroeger in Syrië of in andere landen: moeten wij deze positie, de positie van heerschappij, overlaten aan seculieren of communisten? Weten jullie wat zij met het land zullen doen? Zij zullen het land vernietigen. Zulke rechtvaardigingen zijn werkelijk belachelijk en afschuwelijk, omdat Ahmad As Shar’ gevaarlijker is dan welke seculier dan ook. Geen enkele seculier kan doen wat hij tot nu toe heeft gedaan. Vanaf de eerste dagen na de val van het regime verving Ahmad As Shari’ de Rayah van “la ilaha illa Allah” door de vlag die was ontworpen door het Franse Mandaat, een seculiere vlag. Hij liet de soldaten van Bashar vrij die misdaden hadden gepleegd en duizenden Syriërs hadden gedood, en aan de andere kant zette hij de jongeren van Hizb ut-Tahrir gevangen.
De zionisten vallen Syrië voortdurend en zwaar aan, zelfs Damascus werd aangevallen, en hij reageerde niet omdat Trump hem vroeg niet te reageren. Hij heeft zeer goede en open relaties met Amerika. Hij ontmoette Trump in Saoedi-Arabië en in Amerika. Trump prees hem en zei over hem dat hij een sterke man is en dat hij met hem wil samenwerken. Hij heeft relaties met de tirannen die Bashar steunden, zoals Saoedi-Arabië, Egypte, de VAE en Rusland, dat Syrië heeft verwoest. Hij begon onderhandelingen met de zionisten terwijl zij bezig waren Gaza te vernietigen en onschuldigen te doden. En in de laatste bijeenkomst met de zionisten in Parijs kwamen zij overeen om een contactgroep op te zetten om samen te werken aan gemeenschappelijke kwesties zoals het delen van informatie en het verminderen van militaire spanningen. Een gezamenlijke verklaring van het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken na gesprekken in Parijs zei dat beide landen, Syrië en de zionistische entiteit, zich inzetten voor het maken van plannen die blijvende veiligheid en stabiliteit voor beide partijen garanderen. Hij heeft al deze dingen gedaan en toch vertrouwen sommige mensen hem en verdedigen hem, hoewel geen enkele seculier in één jaar kan doen wat hij heeft gedaan.
Sommigen van degenen die zijn daden rechtvaardigen vragen: wat zouden jullie doen als jullie op zijn plaats zaten? Hoe zouden jullie islam toepassen? Wat kunnen jullie doen als heerser, omringd door zulke gecompliceerde omstandigheden in Syrië? Het duidelijke antwoord is: wij zouden niet accepteren om in zo’n positie te zijn als wij islam niet kunnen toepassen, want het doel is regeren met islam, niet met kufr. Als een heerser dat niet kan, dan moet hij afstand doen van de macht en blijven werken totdat hij daartoe in staat is. Onze plicht is het goede te bevelen (ma’roef) en het slechte te verbieden (moenkar). Als je de moenkar niet kunt stoppen, sluit je er dan tenminste niet bij aan.
En voor degenen die vragen: moeten wij de macht dan overlaten aan slechte mensen of seculiere mensen? Het antwoord is ja, wij laten het haram over aan degenen die het willen nemen. Concurreer niet met hen in het haram. In een hadith zei de Profeet over zo’n situatie: blijf weg van al die groepen, zelfs als je de wortel van een boom moet vastbijten totdat je sterft.
Laat mij jullie hier herinneren aan twee voorbeelden uit de Seerah van de Profeet over dit onderwerp. Toen de Profeet op zoek was naar Nusrah (steun), bezocht hij de stam van Bani Amir bin Sa’sa’ah en vroeg hen om Noesrah. Zij stemden toe, maar stelden één voorwaarde: dat zij de heersers zouden zijn na de dood van de Profeet. De Profeet weigerde deze voorwaarde, hoewel hij deze Nusrah nodig had om de islamitische staat te vestigen. Zij zeiden niet dat zij koefr zouden invoeren na zijn dood, of dat zij goede relaties zouden hebben met Rome en Perzië. Zij wilden alleen heersers zijn na zijn dood en zij zouden islam toepassen zoals hij dat deed. Toch weigerde de Profeet dit aanbod onmiddellijk.
Het tweede voorbeeld is toen de Profeet de stam van Bani Shayban bezocht. Deze stam was zeer machtig en in staat om Nusrah te geven. De Profeet reciteerde enkele verzen uit de Koran. Zij beseften dat de Koran van Allah was en dat Mohammed de boodschapper van Allah was. Toen de Profeet om Noesrah vroeg, begrepen zij dat dit betekende dat zij de hele wereld zouden moeten confronteren. Zij legden hun situatie uit: hun stam lag geografisch tussen Arabische stammen in het westen en zuiden en Perzië in het oosten en noorden. Zij zeiden dat zij bereid waren hem Noesrah te geven en hem te beschermen tegen de Arabische stammen, maar niet tegen Perzië, omdat zij een verdrag hadden met de koning van Perzië om geen nieuwe beweging te beginnen en geen onruststoker onderdak te bieden. Opnieuw weigerde de Profeet dit onmiddellijk en zei tegen hen: de religie van Allah kan alleen worden gedragen door degenen die er volledig voor opstaan.
In het eerste voorbeeld leerde de Profeet ons dat de vestiging van de islamitische staat een macht of Noesrah nodig heeft die de staat intern en extern zal beschermen, en dat deze Noesrah geen voorwaarden mag hebben. Omdat het voorwaardelijk was, weigerde hij het. Hij dacht niet zoals sommige mensen vandaag denken, dat dit een maslaha (voordeel) is en dat hij hun voorwaarde moet accepteren. Hij offerde zijn kernprincipes niet op voor tijdelijke voordelen. Als hij hun voorwaarde had geaccepteerd, zou islam een erfelijke monarchie zijn geworden.
In het tweede voorbeeld leerde de Profeet ons dat de macht volledig moet zijn en dat de mensen van macht bereid moeten zijn de hele wereld te confronteren zonder uitzondering — Amerika, Rusland, China. De Profeet leerde ons dat als hij de voorwaarde van Banu Shayban had geaccepteerd, islam een lokale religie onder de autoriteit van Perzië zou zijn geworden en zich niet zou kunnen verspreiden, terwijl het een boodschap is voor de hele mensheid. Daarom weigerde hij al deze aanbiedingen en bleef hij zoeken naar onvoorwaardelijke Noesrah.
Als het doel van Ahmad As Shar’ was om een islamitische staat te vestigen om islam toe te passen, dan had hij niet moeten accepteren om Syrië te regeren onder de Turkse en Amerikaanse paraplu. Hij had moeten blijven zoeken naar echte macht, zoals de Profeet deed: een macht die hem in staat stelt islam toe te passen en de staat intern en extern te beschermen, en niet afhankelijk te zijn van de macht van de vijanden van islam. Want de Turken en de Amerikanen zijn degenen die Bashar al-Assad hebben verwijderd, en zij deden dat zeker niet omwille van Allah, maar om Syrië, het land, de regering en zijn middelen onder hun controle te houden.
Ahmad As Shar’ is slechts een instrument in Syrië, hij heeft geen echte macht. Fe zogenaamde bevrijding van Syrië is geen echte bevrijding, omdat Syrië onder Amerikaanse dominantie was en nog steeds is. De vraag die iedereen zou moeten stellen is: waarom accepteerde hij zo’n positie? Waarom accepteerde hij dat Syrië geregeerd wordt door koefr? Waarom kan hij regeren met door mensen gemaakte wetten maar niet met islam? Het antwoord is heel duidelijk: omdat islam niet zijn doel was.
De Profeet zei: “Een gelovige zou niet twee keer door hetzelfde gat gebeten moeten worden.” Maar wij zijn vele keren uit hetzelfde gat gebeten: in Egypte met Jamal Abdul Nasser, in Turkije met Erdogan, met Omar al-Basheer in Soedan, en nu met Ahmad As Shar’. De reden dat wij worden misleid is omdat de oemma zich vooral richt op het uiterlijke in plaats van op de kernzaken.
Bijvoorbeeld: deze heerser bidt in de moskee, hij heeft een baard, hij reciteert de Koran, zijn vrouw draagt hijab, enzovoort. Maar men vergeet dat deze eigenschappen een heerser niet automatisch legitiem maken. Deze eigenschappen zouden aanwezig moeten zijn bij iedere moslim en zijn niet exclusief voor een heerser.
Wanneer een man wil trouwen, vraagt de vader van de vrouw of hij bidt, vast en halal eet, omdat de Profeet zei in betekenis: trouw je dochter uit aan degene wiens geloof en gedrag je tevredenstellen. Maar wanneer wij een heerser beoordelen, moeten wij naar iets anders kijken: regeren met wat Allah heeft geopenbaard.
Het is bekend dat geleerden voorwaarden hebben afgeleid die aanwezig moeten zijn bij een heerser. Als één van deze voorwaarden ontbreekt, kan hij geen heerser zijn, en als hij er één verliest na de bay’ah (eed van trouw), moet hij worden verwijderd. Zo moet hij een moslim zijn, een man, geestelijk gezond, rechtvaardig, vrij en bekwaam om te regeren. Maar zij noemden regeren met wat Allah heeft geopenbaard niet als één van de voorwaarden, omdat de shari’ah van Allah de heerser die niet regeert met de shari’ah beschouwt als een kafir, of zondaar (zalim), of ongehoorzame (fasiq). En deze zaak is vanzelfsprekend in de islam. Daarom moet iedereen in deze positie volledig toegewijd zijn aan het toepassen van islam.