Vorig jaar sleepten de producenten van de hitserie ‘Mocro Maffia’ de CFAP prijs in de wacht. Ook wonnen ze een Gouden Kalf op het Nederlands Film Festival voor de beste dramaserie van het jaar.

Misdaadseries zijn de laatste jaren erg populair. Denk aan Gomorra, Narcos en Top Boy. Desondanks stelde misdaadverslaggever John van den Heuvel dat de serie in tegenstelling tot ‘The Godfather’ geen geweldsverheerlijking is maar slechts een weerspiegeling van de keiharde realiteit. De serie trekt veel kijkers. Niet alleen in Nederland is de serie razend populair maar zelfs in België, Duitsland en Frankrijk. Een van de hoofdrolspelers en bedenkers van de serie, Achmed Akkabi, stelt op zijn beurt dat de serie bedoeld is om aan te tonen hoe verschrikkelijk die wereld is.

Echter hoopt hij tegelijkertijd dat wanneer mensen over ‘Mocro Maffia’ spreken dit associëren met de serie. In een interview (RTL) stelt hij:

“Natuurlijk wordt de term nog steeds gebruikt om de realiteit aan te kaarten, maar ik geloof dat een grote groep mensen direct aan de serie denkt die ze zo fantastisch vinden. Ik ben blij dat we dat een beetje hebben kunnen kantelen.”

Acteurs uit de serie krijgen her en der podium en een van de acteurs werd zelfs in zijn hoedanigheid als Mocro Maffia-acteur uitgenodigd bij het Jeugdjournaal om vragen van kinderen te beantwoorden.

Dat er sprake is van criminaliteit bij verschillende bevolkingsgroepen, is een feit maar deze serie draagt niet bij aan een oplossing voor criminaliteit. Sterker nog, door de term ‘Mocro Maffia’ te hanteren en aan typecasting te doen, wordt het beeld dat Diederik Samson ooit schetste bevestigd. Hij stelde dat Marokkaanse jongeren een etnisch monopolie op overlast hebben. Uiteraard een kortzichtige kijk op criminaliteit waarbij verschillende contextfactoren buiten beschouwing worden gelaten maar deze serie draagt bij aan het versterken van de negatieve beeldvorming rondom jongeren van Marokkaanse komaf.

Wanneer we een blik werpen op de realiteit van misdaad, is dit niet voorbehouden aan een specifieke etnische groep. Hoewel verschillende contextfactoren een rol spelen (waaronder opvoeding), zien we met name dat individualisme een grote rol speelt. Combineer dit met materialisme en je krijgt een levensgevaarlijke formule waarbij geldt dat als je iets hebt, je iets voorstelt en als je niets hebt je niets voorstelt. Giet daar nog wat conformisme en sociale druk overheen en dan zul je zien dat het vergaren van materiële rijkdom voor veel jongeren de belangrijkste drijfveer is.

Als een misdaadserie dan ook nog eens een hitserie wordt, verheerlijkt wordt en de acteurs als rolmodellen worden gepresenteerd en als influencers dienen, dan lijkt het taboe op misdaad gaandeweg te verdwijnen.

Criminelen worden al jarenlang geroemd. Of het nu om Ocean’s Eleven gaat, om Scarface, Narcos of Holleeder die doodleuk bij College Tour werd uitgenodigd. Ze worden geroemd om hun vernuftigheid, hoe briljant ze zijn of juist hoe stoer en meedogenloos ze zijn.

Tel dit allemaal bij elkaar op en je zult merken dat dergelijke series geen opvoedkundig karakter hebben maar een weerspiegeling zijn van de realiteit in kapitalistische samenlevingen; misdaad loont en is een verdienmodel.

Comments

comments

DELEN