Door: Ustadh Hassan Hamdan
De term ‘wapenwedloop’ raakte bekend tijdens de Koude Oorlog tussen het Oostblok en het Westblok. De term kan worden gedefinieerd als: ‘een relatie van concurrentie en vijandigheid tussen twee landen of een groep landen, met als doel de kwantiteit en kwaliteit van wapens te vergroten’.
China was zich bewust van het gevaar om in een nieuwe wapenwedloop terecht te komen en weigerde hieraan deel te nemen. De woordvoerder van het ministerie van Defensie, kolonel Geng Yansheng, gaf aan dat de defensie uitgaven van China redelijk en passend zijn. Ook benadrukte hij dat zijn land geen dominantie nastreeft en niet van plan is om ooit deel te nemen aan een wereldwijde wapenwedloop.
China bevestigde ook dat het geen nucleaire wapenwedloop zal nastreven en zich verzet tegen de inzet van Amerikaanse aanvalsraketten in Azië, volgens de laatste beleidsnota van Peking over nucleair beleid. Het document, getiteld “China’s wapenbeheersing, ontwapening en non-proliferatie in het nieuwe tijdperk”, omvat een update van de vorige versie uit 2005.
Peking verklaarde in het document: “Het nucleaire vermogen van China op het minimale niveau te houden dat nodig is voor de nationale veiligheid. China heeft altijd de grootst mogelijke terughoudendheid betracht met betrekking tot de omvang en ontwikkeling van zijn kernwapens. Het heeft nooit deelgenomen aan een nucleaire wapenwedloop met andere landen wat betreft uitgaven, hoeveelheid of omvang van kernwapens, en zal dat ook nooit doen.” Daarmee bevestigt het opnieuw haar beleid van geen eerste gebruik van kernwapens en zijn toezegging om onvoorwaardelijk af te zien van het gebruik van kernwapens tegen niet nucleaire staten of in kernwapenvrije zones. Het voegde hieraan toe dat China raketten en raketafweersystemen heeft ontwikkeld voor zijn eigen bescherming, waarbij het opmerkte dat deze capaciteiten bedoeld zijn om de soevereiniteit te waarborgen, de veiligheid te handhaven en oorlog af te schrikken, en niet gericht zijn tegen enig ander land of enige andere regio, gezien zijn enorme omvang en de complexe veiligheidssituatie.
De Verenigde Staten hebben getracht China in een nieuwe wapenwedloop te betrekken, zoals zij eerder met de Sovjet-Unie hebben gedaan, hiervoor hebben ze verschillende maatregelen genomen.
1. De Chinese dreiging overdrijven: De VS beweren dat China meer dan 1.500 kernkoppen bezit en stelden in 2021 dat dit aantal in 2035 zou oplopen tot 3.000. Om de angst verder aan te wakkeren, beweert de VS dat China ballistische raketten heeft met een bereik van maximaal 12.000 kilometer en dat het vanaf 2025 een gigantische bommenwerper zal produceren, aangeduid als Xi’an H-20, die beter presteert dan de Amerikaanse B-52-bommenwerper.
2. Aziatische bondgenoten aanmoedigen om zich te bewapenen: De Verenigde Staten hebben zich ingezet om Aziatische landen, met name hun bondgenoten en partners, aan te moedigen hun strijdkrachten te versterken en hun capaciteit voor langeafstandsaanvallen te verbeteren. Dit wordt gedaan door:
– Ontwikkeling van raketten en verhoging van de militaire uitgaven: Dit gebeurde na het opheffen van alle constitutionele en wettelijke beperkingen die deze trend voorheen in de weg stonden, zoals het geval was in Japan. Op 29 augustus 2022 diende het Japanse ministerie van Defensie zijn begrotingsaanvraag voor het boekjaar 2023 in, waarin het een recordbedrag van ongeveer 40 miljard dollar vroeg, naast niet nader gespecificeerde bedragen voor verschillende systemen, waaronder langeafstandsraketten die landdoelen kunnen aanvallen. Het ministerie is ook van plan drones te ontwikkelen voor bewaking en aanvallen, en schepen te bouwen die zijn uitgerust met ballistische raketafweersystemen.
– Wapenaankopen: Dit blijkt duidelijk uit de overeenkomst tussen de VS en Australië over nucleaire onderzeeërs. Een Australische defensieambtenaar verklaarde dat het Australische programma voor nucleair aangedreven onderzeeërs, in samenwerking met de VS en het VK, de komende 30 jaar tot 245 miljard dollar zal kosten, waarmee dit het grootste defensieprogramma in de Australische geschiedenis is. Soortgelijke maatregelen werden ook genomen met Zuid-Korea, de Filippijnen en Taiwan, en Amerika begon ook met het versterken van India en het betrekken van dit land bij het indammingsbeleid.
3. China dwingen tot verandering: Deze maatregelen hebben China tegen zijn wil in een wapenwedloop gedwongen, waardoor het zijn beleid van niet-inmenging niet kan voortzetten.
– CNN meldde dat satellietbeelden laten zien een uitbreiding zien van meer dan 60% van de 136 faciliteiten die gelinkt zijn met de productie van raketten of de afdeling die het Chinese nucleaire arsenaal onder haar controle heeft. Het netwerk verklaarde dat deze locaties, waar bedrijven, onderzoekscentra en testfaciliteiten zijn gevestigd, tussen begin 2020 en eind 2025 met meer dan twee miljoen vierkante meter bebouwde oppervlakte zijn uitgebreid, waarbij werd gewezen op de opkomst van nieuwe torens, bunkers en barrières op deze groeiende locaties.
– In een toespraak op 9 juni 2025 wijst de Chinese vice-minister van Buitenlandse Zaken Sun Weidong op de dreiging die de Verenigde Staten vormen, door te zeggen: “Op dit moment komt de grootste veiligheidsuitdaging in de Zuid-Chinese Zee van buiten de regio”, waarbij hij uitlegt dat de militaire opbouw in de regio het land meesleept in “de draaikolk van een wapenwedloop”. Sun Weidong zei dat het besluit van Amerika om daar middellangeafstandsraketsystemen te stationeren “de regio meesleept in de draaikolk van een wapenwedloop, waardoor de hele Aziatisch-Pacifische regio in de schaduw komt te staan van geopolitieke conflicten”.
De Amerikaanse wapenwedloop heeft twee hoofddoelen:
Ten eerste: Het uitputten van de economische capaciteiten; het directe doel is om de economische middelen van China uit te putten en het land mee te slepen in proxy-oorlogen, zoals ruimteoorlogen. De uitgaven van beide landen laten zien hoe groot het gat hiertussen is. Waar de Verenigde Staten geschatte defensie uitgaven voor 2024 maar liefst 997 miljard dollar bedroeg, 37% van de wereldwijde uitgaven, had China geschatte defensie uitgaven voor 2024 van 313 miljard dollar; wat slechts een stijging van 6% is ten opzichte van het voorgaande jaar.
Deze enorme uitgaven weerspiegelen het streven van Amerika om zijn militaire dominantie te behouden. In deze gespannen sfeer zal China aanzienlijke middelen en rijkdommen besteden aan bewapening en zich in een hectische wapenwedloop storten om zijn veiligheidsdoelstellingen te bereiken, ten koste van zijn economische kracht en welvaart. Deze wedloop zal economische besparingen en winsten opslokken en China overmatig bezighouden met de ontwikkeling van wapens die niet zullen worden gebruikt, zoals het geval is met kernwapens.
Ten tweede: Het veiligstellen van zijn belangen via buurlanden; Amerika is er door zijn beleid van het overdrijven van de capaciteiten van China in geslaagd alle buurlanden angst aan te jagen. Zij wedijveren nu om wederzijdse defensieovereenkomsten met Amerika te sluiten en meer Amerikaanse wapens aan te schaffen.
Conclusie: Amerika, vooral onder Trump, heeft China tot vijand gemaakt en gedemoniseerd om zijn doelstellingen met betrekking tot het beleid van “leiding geven van achter de schermen” te bereiken. Dit houdt in dat de tegenstanders van de vijand worden versterkt en worden aangespoord om hun militaire uitgaven te verhogen en hun capaciteiten uit te breiden, in principe door Amerikaanse wapens aan te schaffen en defensieovereenkomsten met hen te sluiten. Dit zorgt ervoor dat buurlanden China indammen en bezighouden met regionale problemen en conflicten, waardoor bondgenoten de belangen van Amerika kunnen behartigen zonder dat het zelf direct in de oorlog hoeft te interveniëren en de eigen middelen uit te putten.