Masjid al-Aqsa is al ruim twee weken gesloten. Een historisch precedent in onze moderne context. Hoewel gebedsgangers al vaker de toegang werd ontzegd en vrijdaggebeden zijn opgeschort, is de recente sluiting typerend voor het leed dat de oemma ondergaat.
Een oemma die politieke zeggenschap ontbeert en bewust zwak wordt gehouden. Interne verdeeldheid wordt aangewakkerd, politieke afhankelijkheid wordt genormaliseerd en het collectieve vermogen om op te staan tegen bezetting of onderdrukking wordt ondermijnd.
Masjid al-Aqsa is niet slechts symboliek maar was de eerste gebedsrichting, de plek waar de Profeet صلى الله عليه وسلم naartoe ging tijdens al-Israa wal Mi’raadj en de moskee behoort tot een van de drie heilige moskeeën in islam.
Het hart van de moslimwereld en het is niet verwonderlijk dat de opdeling van de moslimwereld in nietszeggende natiestaten gepaard ging met de val van de Khilafah en de bezetting van Palestina. Een koloniaal project om de westerse hegemonie in de moslimwereld te consolideren.
Masjid al-Aqsa fungeert als barometer van de moslimwereld. Als al-Aqsa bezet is, is de oemma bezet en als zij vrij is, is de oemma vrij.
Het doet denken aan de tijd waarin de kruisvaarders de moskee eveneens bezetten. Voor de moslims is dit een rode lijn maar vanuit de verraderlijke heersers in de moslimwereld heerst er een oorverdovende stilte.
Het waarborgen van Amerikaanse militaire bases is waar hun aandacht naar uitgaat. Verraders in ons midden, evenals Salahoeddien al-Ayyoebi رحمه الله te maken had met lokale bestuurders die samenspanden met de kruisvaarders. Ook voor zijn tijd bestonden deze personen, die na interne onenigheid de Franken om hulp vroegen.
De sluiting van Masjid al-Aqsa is geen geïsoleerd incident, noch is het slechts een logistieke hindernis maar een diepe wond die het verraad van de huidige politieke ambtsdragers blootlegt.
De sluiting van Masjid al-Aqsa vindt plaats terwijl buurlanden niet alleen toekijken maar hun eigen belangen en normalisatieprocessen boven de bevrijding van al-Aqsa stellen.
Zij fungeren als verdedigingslinie van de bezetter. De huidige sluiting is de uiterlijke manifestatie van een innerlijke bezetting. Een oemma die bewust zwak wordt gehouden door economische afhankelijkheid en politieke verdeeldheid.
Wanneer ons de toegang tot Masjid al-Aqsa wordt ontzegd, worden we eraan herinnerd dat we gegijzeld zijn door systemen en instituties die niet de onze zijn.
De muren rondom al-Qoeds (Jeruzalem) zijn slechts een uitbreiding van de muren die tussen de moslimlanden onderling zijn opgetrokken. De sluiting vindt uitgerekend in de maand Ramadan plaats. De maand van overwinning en spirituele groei. Het is een aanval op onze collectieve identiteit. Bedoeld om de oemma te demoraliseren (haar spirit te breken).
Het is essentieel om te onthouden dat dit niet de eerste keer is dat al-Aqsa wordt bezet en gesloten. De kruisvaarders hebben het gebied bijna 90 jaar bezet.
Ook toen oogde de vijand onaantastbaar en dacht men dat de moskee voorgoed in handen van de kruisvaarders zou vallen. Maar we weten allemaal dat politieke machtsstructuren veranderen en dat Allah ons de overwinning belooft.
Wanhoop zou daarom niet in ons vocabulaire voor moeten komen. We kennen allemaal Salahoeddien al-Ayyoebi رحمه الله. Maar laten we niet vergeten dat zijn strijd vooraf werd gegaan door het voorwerk van illustere voorgangers. Denk aan Noer al-Dien Zengi رحمه الله, die de strijd tegen de kruisvaarders systematisch organiseerde, gebieden in as-Sjaam consolideerde en de basis legde voor de komst van Salahoeddien.
Het is een lange weg welke een lange adem vereist. Een pad dat bezaaid is met doornen en bestaat uit opofferingen..
De weg naar de bevrijding van al-Aqsa was derhalve geen toevalstreffer of een plotseling militair wonder maar het resultaat van een decennialang proces van interne zuivering. Bestuurders die elkaar bevochten in Damascus en Cairo. Evenals de bestuurders van de moslimlanden heden ten dage meer bezig zijn met het redden van hun eigen hachje (de eigen natiestaat) dan met de collectieve belangen van de oemma.
Ook Salahoeddien besefte dat de interne verdeeldheid in Egypte en al-Sjaam verholpen diende te worden en vandaag de dag is de les ook helder; zolang we niet verenigd zijn op basis van islam, onder één vlag en politiek gezag, blijft de bezetting van al-Aqsa gehandhaafd.
De kruisvaarders konden destijds rekenen op de passiviteit van omringende bestuurders die lieverd handel dreven met de bezetter dan de confrontatie aan te gaan. Zo ook vandaag de dag waarin Abraham-Akkoorden worden getekend en de bezetter wordt genormaliseerd. De sluiting van al-Aqsa gedurende de Ramadan is dus onder meer het resultaat van de keuzes die de heersers in de moslimwereld maken. Zij faciliteren de belangen van de bezetter in ruil voor het behoud van hun eigen troon.
Salahoeddien maakte korte metten met deze pragmatische handelswijze en opteerde voor oprecht leiderschap; gedreven door iemaan.
Gedurende de bezetting door de kruisvaarders, werd de Rotskoepel (Qubbat al-Sakhrah) veranderd in een kerk en Masjid al-Aqsa in een paardenstal. Desalniettemin zien we dat oprechte bestuurders zoals Noer al-Dien Zengi zelfs jaren voordat de moskee überhaupt bevrijd werd, een minbar (preekstoel) liet bouwen voor Masjid al-Aqsa. Hij was niet alleen een visionair maar gaf een signaal af aan de oemma; ‘Bereid je voor op de terugkeer’.
De bezetting mag dan lang duren; vanuit historisch perspectief is het een tijdelijke onregelmatigheid. De huidige sluiting is een spiegel die ons wordt voorgehouden. Het laat zien dat we letterlijk gevangen zitten in een een web van natiestaten, welke niet in staat en niet bereid is om onze heilige symbolen te verdedigen.
Naast militaire bevrijding is het noodzakelijk dat we ons brein bevrijden en losrukken uit de koloniale tentakels die ons zijn opgelegd. Te beginnen met het verwerpen van de kunstmatige landsgrenzen, westerse interventies en de verraderlijke politieke bestuurders die ons in de greep houden.