Toen de Verenigde Staten Vietnam verlieten in 1973 bedacht voormalig nationaal veiligheidsadviseur Henry Kissinger een manier om met ‘behoud van eer’ te kunnen vertrekken. Hij berekende dat de regering in Saigon lang genoeg aan de macht zou kunnen blijven om een flitsinname van Vietnam door de Vietcong te voorkomen. Daarmee zou de Amerikaanse publieke opinie relatief minder negatief beïnvloed worden, aangezien het uitgeputte thuisfront geen verlies zou kunnen verdragen na een twintig jaar lange oorlog die 170 miljard dollar (omgerekend naar vandaag de dag bijna 1 biljoen dollar) en talloze Amerikaanse soldatenlevens heeft gekost.
Nog geen twee jaar na hun vertrek viel de Vietnamese regering en werd de Verenigde Staten gedwongen hun ambassades te evacueren. De scenes van helikopters boven Saigon werden in het Amerikaanse bewustzijn gebrand. De supermacht betaalde de prijs voor overmoed in haar hoogtepunt. Na zo een grote fout is het redelijk om aan te nemen dat een dergelijke staat haar uiterst best zou doen om te voorkomen dat deze herhaald wordt. Een ezel stoot zich namelijk niet twee keer aan dezelfde steen. Niets is minder waar.

Begin juli verklaarde Biden, als antwoord op een vraag in een persconferentie, dat hun vertrek uit Afghanistan geen herhaling van Saigon zou zijn. Echter, de gelijkenissen tussen Saigon en Kabul zijn moeilijk te vermijden. Beide betreffen gebieden waar hevig oorlog is gevoerd voor een periode van 20 jaar door de Verenigde Staten, waar extreem veel geld aan is besteed en wat heeft geresulteerd in vele omgekomen Amerikaanse soldaten.
Aan de andere kant is het terugtrekken van de Amerikanen uit Afghanistan inderdaad geen herhaling van Vietnam. Het is namelijk een grotere mislukking en tegelijkertijd een grotere ramp specifiek voor de moslimgemeenschap. Amerika is 2 biljoen dollar, duizenden soldaten en haar status als supermacht verloren na haar meedogenloos terroristische oorlog tegen ‘terreur’. Deze oorlog heeft de levens van 1,8 miljard moslims wereldwijd beïnvloed, kenmerkte het begin van een fysieke en psychologische oorlog tegen Islam en de moslims, heeft 13 miljoen moslims ontheemd van hun bestaan en heeft het leven gekost van bijna 1,5 miljoen moslims.
Biden had gehoopt dat de enorme investering en de verscheidene kapitaalinjecties in Afghanistan hem enige tijd zouden leveren om eenzelfde vernedering te voorkomen. Hier speelde de voormalige president Ashraf Ghani een belangrijke rol in, maar zijn lafheid kreeg de overhand. Ghani ging er terecht vanuit dat de afwezigheid van Amerikaanse luchtdekking zou leiden tot de instorting van zijn presidentschap en de weerstand tegen de Taliban. Op 8 september gaf Ghani aan dat zijn vertrek uit Afghanistan ‘de moeilijkste beslissing van zijn leven was’, bedoeld was om ‘vrede te waarborgen’, ‘de enige manier was om de wapens stil te houden en Kabul en haar 6 miljoen inwoners te redden’.

Deze alles-mag-oorlog is uiteindelijk (wederom) geëindigd in een debacle voor de Verenigde Staten. Amerika heeft niets geleerd van haar brute oorlogsgeschiedenis. De moslims dienen te beseffen dat deze oorlog geen statelijke vijand kende, geen einddoel had en geen eindtermijn. Deze is geëindigd op het moment dat de Amerikanen vonden dat het hen te veel geld heeft gekost. Ook in West-Europa heeft deze oorlog diepe sporen nagelaten. NAVO-bondgenoten hielpen de Amerikanen met de acties in Afghanistan en Irak. Deze oorlog kenmerkte het begin van de oorlog tegen de ideologie van Islam en al haar aanhangers. De strategie om samen te leven met moslims in het westen zag een transformatie van integratie naar keiharde assimilatie en er werden in landen zoals Nederland wetten ingevoerd die surveillance op grote schaal van burgers (lees: moslims) mogelijk maakten. Onschuldig totdat je schuldig wordt bewezen kantelde naar schuldig totdat je onschuldig wordt bewezen in vele casussen die wij in West-Europa hebben gezien.

Comments

comments

DELEN