Onlangs in België kwamen Dyab Abou Jahjah (ex-leider van AEL en Movement X) en Filip Dewinter (Vlaams Belang) bijeen voor een panelgesprek over onder meer de islam – en het racismedebat. Aanleiding hiervoor was het nieuwe boek van Abou Jahjah, waarin hij waarschuwt voor het zogeheten “islamisme” en het extreemrechtse gedachtegoed. Ruim twintig jaar geleden gingen beiden nog in de clinch met elkaar tijdens een debat op de nationale televisie en niet veel later riep Dewinter ook eens op tot zijn arrestatie. Maar voor dit gesprek stonden ze nu hartelijk en handschuddend naast elkaar te poseren met een grote glimlach. Ondertussen zijn ze zelfs enigszins stilzwijgende medestanders te noemen, nochtans zonder dat één van beiden fundamenteel veranderd is in ideologisch gedachtegoed. Abou Jahjah hangt weliswaar niet meer het Arabisch-nationalisme aan, maar houdt er voor de rest nog steeds dezelfde politieke principes op na: schipperend tussen links en centrumrechts, met een focus op gelijkheid inzake burgerrechten. En Filip Dewinter, die is nog steeds dezelfde figuur zoals twintig jaar geleden. Toch zijn deze oud-vijanden, vandaag meer bewust dan vroeger, verenigd op één vlak: een anti-islamretoriek.

Over Filip Dewinter hoeft er dus niet uitgeweid te worden aangezien zijn standpunten min of meer dezelfde zijn gebleven, maar bij Abou Jahjah is het nu heel duidelijk dat na al die jaren zijn ware aard naar boven komt. Dat hij er een seculier-liberale levensvisie op nahoudt en dit ook in de (Arabisch) islamitische wereld als maatschappijmodel wil consolideren volgens westerse maatstaven, was wel gekend. Hiernaast was het eveneens geweten dat hij zich wel eens liet horen over de zogenaamd conservatieve interpretaties van de islam binnen de moslimgemeenschap. Maar tot dusver hield hij zijn werkelijke afkeer voor de islam als een complete manier van leven redelijk voor zichzelf. In het vorige decennium immers koesterde Abou Jahjah nog politieke ambities en hoopte hij vooral op een electoraat van mensen met een migratieachtergrond, waarvan het merendeel moslims zijn. Nu zijn politieke carrière is geflopt echter, bekent hij kleur en schaart hij zich dus prompt achter hetzelfde doel zoals bv. een Filip Dewinter, namelijk: mensen waarschuwen voor (het politiek karakter van) de islam, wat hij “islamisme” noemt. Dit karakteriseert overigens het algeheel westers beleid ten aanzien van de islam, maar in het verleden uitte Abou Jahjah hier nog kritiek op. Eenieder was vrij om te denken volgens de eigen overtuigingen was zijn boodschap, maar dit waren dus slechts slogans om de moslimgemeenschap mee te krijgen in zijn politiek verhaal.

“We moeten de Verlichting en haar waarden verdedigen tegen het islamisme”, zo zegt hij vandaag zeer stellig. Een quote die we kennen van beleidsmakers uit het ganse politieke spectrum die de islam problematiseren en willen hervormen, maar die je niet zou verwachten van een zelfverklaarde “onafhankelijke activist” die claimde op te komen voor gelijke rechten voor iedereen. De moslims hebben volgens hem geen recht om hun islamitische identiteit te beleven als een alomvattende manier van denken en leven, dat zogeheten “islamisme” dus volgens het oriëntalisme. Deze tweedeling die Abou Jahjah ook hanteert tussen de islam en “het islamisme” is een klassieke poging om een onderscheid te willen forceren in interpretatiemogelijkheden, om het “islamisme” dan als extreme uitwas te categoriseren. Dit is echter overduidelijk een vals discours waar moslims bewust van moeten zijn. Natuurlijk is de islam rijk aan diversiteit en verschillende interpretaties in haar theologische vertakkingen, maar in haar basisideëen over het leven en de maatschappij is er slechts één legitieme visie: Allah (swt) is de Absolute Ordenaar. Alle mogelijke meningsverschillen binnen de islam vertrekken vanuit dit georganiseerde kader en zijn niet zonder limieten. Zo dus kan er geen sprake van zijn van een scheiding tussen religie en het publieke leven, zoals Abou Jahjah dit valselijk wil suggereren. Wat hij beoogt verschilt weliswaar in stijl en methode van Filip Dewinter, maar komt in de praktijk neer op dezelfde anti-islamretoriek. De moslimgemeenschap dient dit goed te beseffen om niet meer in de val te trappen door Abou Jahjah als een bondgenoot te zien. Hij is namelijk geen vijand meer van Filip Dewinter, maar van de boodschap van islam.

Comments

comments

DELEN