• Onlangs is er een onderzoek van Nieuwsuur en Trouw naar buiten gebracht over de steun van de Nederlandse overheid aan “gematigde” oppositiegroepen in Syrië. De geleverde overheidssteun geschiedde volgens het zogenoemde NLA-Programma, waarbij non-letale goederen tussen 2015 en begin 2018 werden verschaft aan “gematigde” oppositiegroepen, die tegen het Syrische regime van Bashar al-Assad strijden. Volgens het onderzoek blijken de gesteunde oppositiegroepen niet “gematigd” te zijn zoals verwacht. Sommige groepen zouden “extremistisch” zijn, of samenwerken met “terroristische” groepen, aldus het onderzoek.

De commotie die vervolgens ontstond rondom de overheidssteun aan “gematigde” groeperingen in Syrië, was dus niet zozeer dat deze “gematigde” groeperingen gesteund werden, maar dat deze gematigde” groeperingen veel islamitischer bleken te zijn dan gedacht.

De rol van de Nederlandse overheid in het Syrische conflict

Het Syrische conflict is redelijk complex, maar desondanks zijn er kraakheldere richtlijnen die als een rode draad door het gehele Syrische conflict zichtbaar zijn. En dat is dat de VS, in vergelijking tot eerdere buitenlandse interventies, zich niet op de voorgrond begeeft, maar op de achtergrond het scenario uitschrijft. Dit doet zij door enerzijds een proxyoorlog te voeren met de hulp van Rusland en Iran, en anderzijds probeert zij de oppositiegroepen te verzwakken door hen tegen elkaar uit te spelen en aan zich te binden, met de hulp van o.a. Turkije, Qatar en Saoedi-Arabië. Het doel is om uiteindelijk een seculiere overgangsregering te vormen als alternatief voor Bashar al-Assad, waarbij de bestaande systemen en structuren behouden blijven.

Het zal geen toeval geweest zijn dat het geheime NLA-Programma is begonnen in 2015 om de “gematigde” oppositiegroepen te steunen, gelijktijdig met de Russische militaire interventie in Syrië. Het Syrische regime bleek in haar eentje niet in staat om het op te nemen tegen de oppositie en was aan de verliezende hand. Ook de Iraanse interventie bleek niet afdoende om het regime te redden. Daarom werden de Russen met open armen ontvangen op het strijdtoneel, (gesteund door de consensus in Washington) om het Assad-regime koste wat kost in het zadel te houden en de oppositie met veel geweld neer te slaan.

De oppositie wordt doelbewust onderverdeeld in twee kampen, de “gematigden” versus de “extremisten”, of “terroristen.” Dit vormt de basis van waaruit de islamitische oppositiegroepen beoordeeld en behandeld worden, namelijk oppositiegroepen die instemmen met een seculier- en democratisch model, en oppositiegroepen die streven naar een islamitisch model.

Het ziet ernaar uit dat Nederland, in lijn met het Amerikaans beleid, een rol toebedeeld heeft gekregen om deze “gematigde” oppositiegroepen verder te beïnvloeden, en te paaien voor een seculier model met westerse normen en waarden.

Propaganda

Het demoniserende beeld dat valselijk gecreëerd wordt, is in lijn met het Syrië-beleid van Amerika. Op dit moment zijn de oppositiegroepen teruggedrongen tot een aantal gebieden in Syrië. Het belangrijkste gebied is regio Idlib. De meeste oppositiegroepen bevinden zich hier. Als Idlib in de handen van het regime zou vallen, zou dit grote consequenties hebben voor de voortgang van de revolutie. En hoe het er nu naar uitziet, wordt de internationale gemeenschap voorbereid op een laatste genadeklap en totale verwoesting van Idlib. De Amerikaanse president Trump gaf het startsein met zijn ‘waarschuwing’ om de Idlib regio niet ‘roekeloos aan te vallen’. Met andere woorden: aanvallen. Ook Erdogan, Poetin en Rohani hebben vaker onder woorden gebracht, dat een deel van de oppositie die een islamitisch streven heeft, bevochten dient te worden en zelfs, om in hun bewoordingen te spreken, “geëlimineerd” moet worden.

Speciale VN-gezant in Syrië, Staffan Mistura, riep op tot een humanitaire corridor
waardoor zo’n 3,5 miljoen mensen in de Idlib-provincie, tijdelijk naar een “veiliger” gebied kunnen worden gebracht. In plaats van een voorstel te doen om het geweld te stoppen, treft men voorbereidingen wat er na het geweld moet plaatsvinden.

Ook de Turkse president Erdogan heeft vaker zijn vrees geuit inzake de opvang van nog meer vluchtelingen. Derhalve heeft hij de zuidelijke grens al afgesloten, voor het geval het uit de hand loopt in Idlib.

Dus alle spelers in het Syrische conflict, wijzen erop dat een onvermijdelijk bloedbad plaats gaat vinden onder de oppositie. En de beste manier om dit te realiseren, is door de oppositie te demoniseren en te dehumaniseren, net zoals het onderzoek van Nieuwsuur en Trouw ons willen doen geloven, dat nu blijkt dat zelfs deze “gematigde” oppositiegroepen niet overtuigd zijn van het seculiere model. Daarom worden zij ook als een gevaar beschouwd en moeten ze bestreden worden. Hiermee wordt het beeld gecreëerd dat bijna de gehele vechtende oppositie een grote terroristische bende is.

Echter is niets minder waar. Deze valselijke propaganda gaat voorbij aan de realiteit. De oppositie waar men het over heeft, is het Syrische volk dat zich noodgedwongen heeft moeten organiseren om zichzelf te beschermen tegen een despotisch en tiranniek regime. Dit is gaandeweg uitgemond in een volksopstand waarbij inmiddels een miljoen slachtoffers zijn opgeofferd, waarvan de meeste vrouwen en kinderen.

De vraag is waarom dit heldhaftige volk dat vecht tegen repressie en verdrukking, nu bestempeld wordt als een gevaar? We hoeven niet ver te zoeken, het antwoord wordt gegeven door het Nederlandse OM, in een definitie van een terroristische organisatie: “Strijdende groeperingen die erop uit zijn om een kalifaat te stichten en daarmee de huidige fundamentele politieke structuur te vernietigen, zijn aan te merken als een criminele organisatie met een terroristisch oogmerk.”

Dit betekent dus dat wanneer men vecht tegen een moordlustige dictator en vervolgens streeft naar de islamitische regelgeving in een moslimland, waarvan de bevolking moslim is en er vrijwillig voor kiest om geregeerd te worden in overeenstemming met hun overtuiging, dit beschouwd wordt als een criminele organisatie met een terroristisch oogmerk!?

Maar als deze strijdende groeperingen vechten voor een seculiere staat, in overeenstemming met de wensen en grillen van het Westen, dan zijn zij niet aan te merken als een criminele organisatie met een terroristisch oogmerk. Denk bijvoorbeeld aan terroristische groeperingen als de PYD (De Democratische Uniepartij) en diens militante tak YPG, die hun oorsprong vinden in de terroristische groep PKK. Sterker nog, zij worden beschouwd als helden. Het verschil is dat de een wel en de ander niet streeft naar Islam.

De Nederlandse overheid heeft zich eerder voor het karretje van Amerika laten spannen, onder meer met betrekking tot zogenaamde massavernietigingswapens van Saddam al Hoesein die niet eens bestonden en deel te nemen aan een onrechtmatige inval in Irak, welke miljoenen onschuldige mensen het leven heeft gekost. Ook nu laat de Nederlandse overheid zich wederom in met het Amerikaans Midden-Oosten beleid en diens propaganda.

Hiermee wordt de oppositie in Syrië gedemoniseerd en gedemoraliseerd, en een vernietigende aanval op Idlib voor het Nederlandse publiek en internationale publiek gerechtvaardigd. Nu juist de oppositie (het volk) die tegen een tiran is opgestaan alle steun nodig heeft, duwt men het Syrische volk de afgrond in.

Het voeren of het ondersteunen van dergelijk wanbeleid zal zich uiteindelijk tegen de onrechtplegers keren. De miljoenen doden in Irak, Afghanistan en andere moslimlanden zijn in het collectieve geheugen van de Oemma opgeslagen. Evenzo zal het grote onrecht dat het Syrische volk momenteel wordt aangedaan onder het toeziend oog van de wereld en de Nederlandse overheid, niet vergeten worden.

Comments

comments

DELEN
Media vertegenwoordiger van Hizb ut Tahrir Nederland