In de voorbije maanden hebben diverse politici en opiniemakers in België gesteld dat de westerse manier van leven onder vuur staat. Van Antwerps burgemeester Bart de Wever tot de Belgische premier Charles Michel. Die laatste beklemtoonde enkele weken geleden het belang om deze (liberale) manier van leven te verdedigen en heeft omwille hiervan verhoogde veiligheidsmaatregelen ingevoerd. Maar niet enkel de rechterzijde van het politieke spectrum sprak van deze dreiging, ook aan de linkerzijde was hetzelfde geluid te horen. SP.A voorzitter John Crombez gaf onlangs aan ‘de toon kotsbeu te zijn waarop jonge moslims verkondigen wat hier de norm moet zijn’. En kamerlid Kristof Calvo (Groen) pleitte een maand geleden voor de invoering van een burgerschapsverklaring die alle leerlingen aan het einde van de middelbare school moeten ondertekenen. In één adem sprak hij zich uit tegen ‘geradicaliseerde’ moslims die hun gedachtegoed willen verspreiden en hiermee een dreiging vormen voor de Belgische waarden en beginselen.

Dat de Vlaamse partijen een éénheidsworst vormen in het problematiseren van de islam (in de publieke ruimte) is niet nieuw. De aangehaalde bedreiging die eveneens met consensus en op zeer expliciete wijze toegewezen wordt aan één bevolkingsgroep, namelijk de moslims, is echter een retoriek die perfect aansluit bij het racisme – en anti-islamdiscours van Vlaams Belang. Een discours dat nu dus mainstream is in het Vlaamse politieke landschap. Flagrante leugens en valselijke beweringen dat moslims de Belgische cultuur willen ondermijnen en deze ‘bedreigen’ tonen de ware aard van zowel de politieke beleidsmakers als de oppositieleden. Over alles zal men immers twisten en bekvechten, maar in de verspreiding van valse propaganda over moslims is men eensgezind. Het benodigd uiteraard geen diepgaande maatschappelijke analyse om met zekerheid te stellen dat er geen enkele sprake is van moslims die hun islamitische normen willen opleggen. Er zijn ook helemaal geen structurele gevallen bekend van moslims die de Belgische niet-moslims opdringen om hun geloof, cultuur en manier van leven te verlaten. Evenmin zijn er al manifestaties gehouden om bijvoorbeeld een verbod op bier – allicht het summum van de Belgische cultuur – te bepleiten. Over welke dreiging heeft men hen dan?

Hiertegenover zien we echter een systematische inperking vanuit overheidswege ten aanzien van de religieuze beleving van moslims. Een assimilatiedwang die wél de persoonlijke identiteitsvorming bedreigt. Daarbovenop komt dan ook nog de mediastigmatisering die de islam/moslims haast dagelijks in een negatief daglicht stelt. Wiens cultuur en manier van leven staat dan werkelijk onder vuur? Maar ondanks deze onderdrukkende maatregelen en negatieve beeldvorming, blijft de moslimgemeenschap respect tonen voor de geldende cultuur en de rechtsorde. Zoals de islam het ook heeft verplicht. En diezelfde politici die deze polariserende boodschappen uitspreken, zijn ondertussen bezig met het ondersteunen van de verspreiding van democratie en ‘een beschaafde way of life’ in de moslimlanden. Middels bombardementen welteverstaan, zoals typerend voor het westers imperialisme. Daarmee wordt de cirkel van hypocrisie en leugens helemaal rondgemaakt. De moslimgemeenschap laat zich echter niet naar de slachtbank leiden. Wij zullen ons blijven uitspreken tegen diegenen die een werkelijke bedreiging vormen en onheil stichten doch beweren vredestichters te zijn.

Youssef Ibn Yazied

Comments

comments

DELEN