De opstand in Syrië begon met gedreven jongeren, die de straten opgingen om hun onvrede op een vreedzame wijze te uiten. Echter veranderde dit vreedzame protest al heel snel in een bloedig conflict met het Syrische regime, nadat de politie met scherp begon te schieten op demonstranten.

Destijds waren de kampen duidelijk; het onderdrukte volk tegen een tiranniek regime. Zelfs westerse politici konden in eerste instantie niets anders dan achter het Syrische volk staan, in hun gevecht tegen onderdrukking en de roep om “vrijheid.” Totdat bleek dat de “vrijheid” waar het Syrische volk tot opriep niet de “vrijheid” was die zij als vanzelfsprekend refereerden aan het seculiere motto van de Franse Revolutie; “vrijheid, broederschap, gelijkheid.” Nee, “vrijheid” betekende voor hen dat zij bevrijd wilden worden uit de klauwen van het Assad-regime en westerse bemoeienis, die in Bashar al-Assad decennialang een goede bondgenoot en strategische partner zagen.

Tegelijkertijd evolueerde de revolutie zich, tot afgrijzen van westerse machten, tot een Islamitische volksopstand die niet enkel erop uit was om Bashar al-Assad uit zijn zadel te lichten, maar na hem ook het systeem te veranderen naar een Islamitisch systeem.

Sindsdien is er veel gebeurd. De duidelijke kampen waren ineens niet meer zo duidelijk. Het werd doelbewust en soms door de loop der omstandigheden vertroebeld en ingekleurd voor de toeschouwer.

Immers, oorlog is misleiding. Zo werd Bashar al-Assad voor het Westen – en de naburige moslimlanden waar hun invloedsfeer gelden- steeds meer een noodzakelijk kwaad en het seculiere regime een compromisloos premisse voor een toekomstig Syrië. Zelfs het naburige Turkije, dat vanaf het begin hard riep dat Bashar al-Assad weg moest, klinkt nu een stuk milder. Bij monde van de Turkse premier Binali Yildirim: “wij hebben onze betrekkingen met Israël en Rusland genormaliseerd. En ik ben er zeker van dat wij wederom onze betrekkingen met Syrië zullen normaliseren.”

De volksopstand van de moslims daarentegen, werd door o.a. de inzet van naburige moslimlanden sterk beïnvloed om het volk te beweging richting de onderhandelingstafel en acceptatie van een seculiere overgangsregering. Dit, zonder meer volgens de wensen van Washington.

De staten die zich gemengd hebben in het Syrische conflict verschillen wellicht over een Syrië met of zonder Bashar al-Assad. Echter verschillen zij niet over het feit dat het seculiere karakter van het regime en de systemen intact moeten blijven en dat de oppositie geen enkele keus heeft, dan te kiezen voor het Amerikaanse plan om een seculiere staat te accepteren.

Dus wordt de oppositie die tegen Bashar al-Assad is, onderverdeeld en gecategoriseerd. Oppositiegroepen die een duidelijk Islamitisch project voor ogen hebben en oppositiegroepen die vatbaar zijn voor invloed van buitenaf en die bereidwillig zijn om onderdeel te worden van een toekomstige seculiere overgangsregering.

De eerste groep wordt internationaal bestempeld als terroristisch en wordt niet uitgenodigd voor gesprekken, terwijl de tweede groep, rebellen wordt genoemd en wel betrokken wordt in onderlinge gesprekken.

Turkije was een van de landen, die in samenwerking met de VS diverse pogingen heeft ondernomen om op Turks grondgebied een seculiere oppositiegroep te creëren met Syriërs in ballingschap, met als doel om na het vertrek van Bashar al-Assad een seculiere staat te runnen.

Met dit scenario in het achterhoofd, zal ik een aantal kritische vragen stellen over de rol van Turkije in het Syrische conflict. Ik zal geen directe antwoorden geven. Ik laat het antwoord over aan u. De voorwaarde echter is wel, zoals iedere eerlijke discussie dat vergt, dat men even uit de comfortzone stapt en met een frisse blik naar de feiten kijkt.

Hiermee dienen we namelijk niet enkel rechtvaardigheid, maar ook de Schepper, Allah (swt).
Allah (swt) zei:

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ كُونُواْ قَوَّامِينَ بِالْقِسْطِ شُهَدَاء لِلّهِ وَلَوْ عَلَى أَنفُسِكُمْ أَوِ الْوَالِدَيْنِ وَالأَقْرَبِينَ إِن يَكُنْ غَنِيًّا أَوْ فَقَيرًا فَاللّهُ أَوْلَى بِهِمَا فَلاَ تَتَّبِعُواْ الْهَوَى أَن تَعْدِلُواْ وَإِن تَلْوُواْ أَوْ تُعْرِضُواْ فَإِنَّ اللّهَ كَانَ بِمَا تَعْمَلُونَ خَبِيرًا

“Jullie die geloven! Weest standvastig in de gerechtigheid als getuigen voor Allah, al is het tegen jullie zelf of de ouders of de verwanten. Of het nu om een rijke of om een arme gaat, Allah staat hen beiden zeer na. Volgt dus niet je geneigdheid om niet rechtvaardig te zijn. Maar als jullie verdraaien of jullie afwenden, dan is Allah welingelicht over wat jullie doen.”

* Turkije heeft in de Kazachse hoofdstad Astana, een deal gesloten met Rusland en Iran om de-escalatiezones te creëren in gebieden waar de oppositiegroepen het voor het zeggen hebben, zoals Idlib. Turkije zal militair interveniëren door zijn leger te sturen naar dit gebied.

De vraag is echter, waarom heeft Turkije 6 jaar lang niet ingegrepen met zijn krachtige leger om het moorddadige regime van Bashar al-Assad tegen te houden, maar zet het deze nu in Idlib/Syrië wel in tegen de oppositiegroepen die vechten tegen Bashar al-Assad?

En waarom werkt Turkije überhaupt met het moorddadige Rusland, dat het Syrische regime overeind houdt en de afgelopen twee jaar, complete Syrische steden tezamen met haar bewoners met de grond gelijk heeft gemaakt, door nietsontziende luchtaanvallen? Luidt de gouden stelregel voor de moslims niet dat de vijand van Islam en moslims ook hun vijand is?

*De Idlib-regio, waar Turkije zijn leger naar toestuurt is een van de enige regionen die in handen is van de oppositiegroepen, waar de terreurgroepen zoals de PYD, PKK of Bagdadi’s groep niet aanwezig zijn.

Als dit soort terreurgroepen een reële bedreiging vormen voor de toekomst en soevereiniteit van Turkije, waarom stuurt Turkije niet zijn leger naar deze gebieden waar deze groepen prominent aanwezig zijn, zoals het noorden van Syrië? Of de gehele grenslijn tussen Turkije met Syrië en Irak dat praktisch “Koerdistan” is geworden, waar deze terreurgroepen vanuit opereren?

En waarom heeft Turkije deze Barzani-overheid (van de Koerdische regio) überhaupt erkend als gesprekspartner en is het met hen aan tafel gaan zitten? Waarom krijgt een dergelijk dreigend gevaar niet de prioriteit, boven een militaire interventie van een regio die al in handen is van een moslim-oppositie die vecht tegen Bashar al-Assad en geen gevaar vormt voor Turkije?

*Sinds het begin van de revolutie staat Turkije bekend om het ondersteunen van bepaalde oppositiegroepen, zoals het Vrije Syrische Leger en andere groepen. Zij voorziet hen van lichte wapens, logistieke hulp en goederen.

Wat staat hier precies tegenover? Want wie betaalt, bepaalt. In hoeverre is deze hulp vrijblijvend? Is het mogelijk dat Turkije, dat vanaf het begin actief participeert om oppositiegroepen te beïnvloeden richting de acceptatie van een seculiere overgangsregering in Syrië, hen hiervan gevrijwaard heeft?

*Het is duidelijk dat het Vrije Syrische Leger en andere groepen in de invloedssfeer zitten van Turkije. Ze dienen als een proxy van Turkije in Syrië. Erdogan maakt hier geen geheim van. Zo sprak hij de media onlangs in de Turkse stad Afyonkarahisar toe, waar hij namens het Vrije Syrische Leger sprak en meedeelde welke rol zij zullen vervullen in de recent overeengekomen de-escalatiezones in Syrië. En dat zij klaarstaan om de andere oppositiegroepen in Idlib aan te vallen en dat de Turkse militairen later ingezet zullen worden.

En waarom wil Turkije de oppositiegroepen in Idlib samen met Rusland aanvallen?
Hoe moeten we het akkoord en het initiatief van Turkije, Rusland en Iran begrijpen om het Vrije Syrische Leger, dat onder controle staat van Turkije, in te zetten om andere oppositiegroepen te bevechten?

Hoe moeten we de uitspraken van Erdogan begrijpen, die openlijk zegt dat hij de grootste oppositiegroepen wil bevechten? Is het omdat Amerika de grootste vijand van Islam hen als terroristen heeft bestempeld?

*Erdogan zei in datzelfde gesprek ook dat “wij (Turkije) lopen met Rusland.”

Hoe steunt Turkije de oppositiegroepen in Syrië precies, terwijl het samenwerkt met Rusland, Iran en het Syrische regime, die allen als doel hebben om juist deze oppositiegroepen te bestrijden en het Assad-regime overeind te houden?

Zou het niet zo moeten zijn dat er juist gewerkt moet worden om alle oppositiegroepen te verenigen tegen Bashar al-Assad, in plaats van hen tegen elkaar op te zetten en elkaar te laten bevechten?

En dat het strijdtoneel gedraaid moet worden richting het paleis van Bashar al-Assad, waar de werkelijke as van het kwaad zich bevindt?

Ik hoop dat ik hier ten dienste van eerlijkheid en rechtvaardigheid relevante vragen heb kunnen poneren, die het waardig zijn om over na te denken. Moge Allah (swt) de antwoorden die het dichtst bij de waarheid zitten doen prevaleren.

 

Comments

comments

DELEN
Media vertegenwoordiger van Hizb ut Tahrir Nederland