Het probleem dat vrijheid van religie probeert op te lossen

Het is natuurlijk voor de mens om angst te voelen wanneer hij zich bewust wordt van het bestaan in zijn omgeving van voor hem vreemde opvattingen en visies. Ieder mens houdt namelijk van de manier van leven waar hij gewend aan is geraakt. Dit is wat hij goed en correct acht en al het andere is in zijn ogen niet zo goed of soms zelfs slecht. Daarom begint een mens zich zorgen te maken wanneer hij zich bewust wordt van het bestaan in zijn omgeving van opvattingen en visies die een andere manier van leven voorstaan. Hij zal zich van nature zorgen maken dat deze “vreemde” opvattingen en visies op termijn wel eens een einde zouden kunnen maken aan de door hem geliefde manier van leven, of dat de door hem geliefde personen in de ban zouden kunnen raken van deze “vreemde” opvattingen en visies en dus weggeleidt zouden kunnen worden van de door hem geliefde manier van leven.

Sinds de jaren ‘90 van de vorige eeuw, na de val van het communisme, zijn de Europeanen door politici en de media alsmaar meer bewust gemaakt van het feit dat Islam bestaat uit opvattingen en visies die een andere manier van leven voorstaan dan de Europese, westerse manier van leven. Daarmee ontstond de zorg voor de Europese, westerse manier van leven in de Europese samenlevingen. (Door middel van leugens en misleiding hebben politici en media deze natuurlijke zorg veranderd tot echte angst voor Islam, tot doodsangst zelfs, bij sommigen, zoals de man van de terreur van Oslo Anders Behring Breivik, maar dat is niet het onderwerp van dit artikel.)

Tijdens de Middeleeuwen was de Europese oplossing voor deze kwestie het vernietigen van iedere “vreemde” opvatting en visie in de omgeving. Burgers van een staat werden gedwongen om de religie gekozen door de heerser te volgen. Wie een andere religie wilde moest of het land verlaten (met achterlating van alle bezittingen), of werd gedood. Het doel was dus om te voorkomen dat er in de samenleving “vreemde” opvatting en visie zouden komen te bestaan.

Deze middeleeuwse oplossing voor het probleem was natuurlijke een brute oplossing die leidde tot massaal lijden van de Europese massa’s. Europa kwam daarom in de 18e eeuw met een nieuw idee om samenleven van verschillende opvattingen en visies mogelijk te maken, alhoewel mensen zich dus van nature zorgen maken over hun de manier van leven waar ze gewend aan zijn en waar ze dus van houden. Dit idee is “vrijheid van religie”. Onder vrijheid van religie mag iedereen de religie van zijn wens volgen en deze naleven; en mag hij zijn religie veranderen waar, wanneer en waarom hij maar wil.

Waarom vrijheid van religie faalt haar probleem op te lossen

Vrijheid van religie verbiedt weliswaar de gedwongen gevreesde verandering, maar het maakt iedere vrijwillige gevreesde verandering toegestaan. Verder kleineert vrijheid van religie feitelijk het belang van opvatting en overtuigingen door te zeggen dat men zijn religie mag veranderen waar, wanneer en waarom men maar wil. Vrijheid van religie vergroot zo de zorg bij mensen voor hun manier van leven wanneer “vreemde” opvattingen zich in hun buurt vestigen.

Vrijheid van religie is daarom geen oplossing voor de kern van het probleem dat ontstaat wanneer verschillende opvattingen en visies naast elkaar komen te leven in één samenleving, de zorg bij de mensen voor het voorbestaan van de manier van leven waar zij gewend aan zijn geraakt en waar zij van houden.

In combinatie met democratie heeft dit desastreuze gevolgen. In een democratisch systeem is de wet volledig flexibel. Niets is principieel toegestaan of verboden. Wat vandaag toegestaan is kan morgen verboden worden en vice versa. In democratie zullen mensen dus bescherming zoeken wanneer zij een bedreiging voelen door de aanwezigheid van “vreemde” opvattingen en visies in hun omgeving en zullen politici de mensen bescherming aanbieden om hun stemmen te winnen. Uiteindelijk zal daarom in een democratie de manier van leven van de dominante groep in de samenleving beschermd worden, om de zorgen bij de dominante groep in de samenleving weg te nemen. De opvattingen en visies en de manier van leven van andere groepen in de samenleving zullen daarom vervolgd worden in meer of mindere mate, afhankelijk van de kracht van de angst bij de dominante groep.

Vrijheid van religie in combinatie met democratie heeft dus de neiging om tot vervolging te leiden. En de realiteit in zowel Europa als Amerika laat zien dat deze combinatie in de praktijk ook inderdaad tot vervolging heeft geleid. Zowel voor Europa als Amerika geldt dat er een kader van opvattingen en visies is geadopteerd, de seculier liberale ideologie, en dat de samenleving vervolgens op basis van deze opvattingen en visies is georganiseerd en vorm gegeven. Binnen dit kader van opvattingen en visies mag men vrijelijk bewegen en dus van mening verschillen. Maar iedere opvatting en visie die tegen dit kader van opvattingen en visies is wordt genadeloos vervolgd. Er is ook in de Europese en Amerikaanse samenlevingen geen ruimte voor mensen om te leven in overeenstemming met hun eigen opvatting of visie wanneer deze ingaat tegen het kader van opvattingen en visies waarop de samenleving is gebaseerd. Men mag deze opvatting of visie ook niet actief uitdragen en anderen ertoe uitnodigen. En men mag zelfs niet aan zijn opvatting of visie vasthouden, maar wordt geacht deze te verlaten ten gunste van de opvatting of visie waarop de samenleving is gebaseerd.

Neem het Islamitische huwelijk als voorbeeld. Het is in Nederland bij wet verboden om hier voorrang aan te geven boven het burgerlijk huwelijk. Wie van mening is dat het Islamitische huwelijk een beter instituut is dan het burgerlijk huwelijk wordt sociaal gestigmatiseerd door de benoeming “fundamentalist”. En wie met de mensen discussieert over zijn opvatting en hen uitnodigt tot zijn opvatting wordt sociaal gestigmatiseerd door de benoeming “radicaal”. En hij zal als “potentiële bedreiging voor de democratische rechtsorde” ook actief gevolgd en lastig gevallen worden door de geheime politie. Een combinatie van juridische en sociale dwang worden dus gebruikt om deze “vreemde” opvatting in zijn geheel uit de samenleving te krijgen.

Vrijheid van religie in een democratie doet dus niets om mensen gerust te stellen wanneer “vreemde” opvattingen en visies opkomen in hun samenleving, zelfs niet wanneer deze “vreemde” opvattingen en visies geen enkele ambitie hebben om te concurreren met de heersende manier van leven. Integendeel, vrijheid van religie in een democratie heeft de neiging om zelfs in afwezigheid van een uitdaging van de heersende manier van leven door “vreemde” opvattingen en visies, oftewel wanneer de “vreemde” opvattingen en visies enkel willen bestaan samen met de heersende manier van leven, te resulteren in vervolging van de zwakkere opvattingen en visies. Tot ernstige vervolging van de zwakkere opvattingen en visies zelfs omdat het tevens de neiging heeft om de zorgen bij de dominante groep aan te wakkeren tot grote angst.

De Islamitische oplossing voor het probleem dat vrijheid van religie probeert op te lossen

In de Islamitische Staat wordt het samenleven van verschillende opvattingen en visies op geheel eigen wijze geregeld. Een wijze die zich niet door tirannie (Middeleeuws Europa) noch door vrijheid van religie (modern Europa) laat beschrijven.

In Islam is het niet aan de mensen gelaten om goed en kwaad te beoordelen. In de Islamitische Staat wordt de samenleving georganiseerd door de Islamitische Wet uit de Edele Koran, de Soenna van Profeet Mohammed (saw) en alles waar dezen naar verwijzen als bron van Islamitische Wetten. De zorgen, wensen of verlangens van de dominante groep, noch enige andere groep in de samenleving, spelen daarom een rol voor wat betreft de ruimte die “vreemde” opvattingen en visies wordt gelaten in de samenleving. De ruimte voor “vreemde” opvattingen en visies in de Islamitische samenleving is vast en hierover valt niet te onderhandelen of te discussiëren. Islam minimaliseert hierdoor tot het uiterste de natuurlijke zorg van mensen voor de manier van leven waar zij van houden, zowel voor wat betreft de dominante groep als de de andere groepen in de samenleving.

Voor wat betreft de natuurlijke zorg onder de leden van de dominante groep in de samenleving voor hun manier van leven, de moslims, de Islamitische Wet verbiedt het de Islamitische Staat om de samenleving te ordenen op een andere wijze dan Islam voorschrijft. Oftewel, de Islamitische Staat moet met Islam regeren en mag met niets anders regeren. Bovendien verbiedt de Islamitische Wet het de Islamitische Staat om missionarische activiteiten toe te staan in de samenleving die uitnodigen tot anders dan Islam. Openbare, publieke discussies tussen mensen met kennis waarin in oprechtheid naar de waarheid wordt gezocht zijn toegestaan, maar missionarische activiteiten niet. Dit minimaliseert de bedreiging die uitgaat van “vreemde” opvattingen en visies.

Maar deze beperking gelegd op de rol die “vreemde” opvattingen en visies kunnen spelen in de Islamitische Staat betekent niet dat niet-moslims onderdrukt worden voor wat betreft hun manieren van leven. Want terwijl de Islamitische Staat hen niet toestaat om anderen uit te nodigen tot hun manieren van leven, garandeert het hen de ruimte om hun sociale en religieuze leven vorm te geven volgens hun eigen inzichten. Dus zij mogen trouwen en scheiden en erven zoals zij willen, ongeacht wat de opvattingen of visies van de moslims over deze zaken zijn. En zij mogen eten en drinken wat zij willen, ongeacht wat de opvattingen of visies van de moslims over deze zaken zijn. En zij mogen ook aanbidden wat en hoe zij willen, ongeacht wat de opvattingen of visies van de moslims over deze zaken zijn. De moslim breken de wet van hun Staat en zullen hiervoor worden vervolgd door hun Staat als zij inbreuk doen op deze rechten van de niet-moslims. Profeet Mohammed (saw) heeft gezegd: “Op de Dag der Wederopstanding zal ik opstaan tegen iedereen die iemand van onder de mensen van het verbond (niet-moslim inwoners van de Islamitische Staat) onderdrukt, of zijn rechten afneemt, of hem een verantwoordelijkheid geeft die zijn capaciteiten te boven gaan, of iets van hem neemt tegen zijn wil.” (Aboe Dawoed).

Dus terwijl Islam niet toestaat dat de manieren van leven van de niet-moslims de manier van leven van de moslims bedreigt, staat het ook niet toe dat de manieren van leven van de niet-moslims bedreigd wordt door de manier van leven van de moslims. In de geschiedenis van de Islamitische Staat leidde deze visie op het realiseren van vreedzaam samenleven tussen verschillende opvattingen en visies ondermeer tot acceptatie door de moslims van het drinken van alcohol en het eten van varken door de christenen; de oprichting van specifieke rechtbanken waar volgens joodse wet werd rechtgesproken, voor geschillen tussen joden; ja zelfs tot acceptatie van de onder zoroastriërs gebruikelijke praktijk van huwelijken tussen zoon en moeder en broer en zus, en erkenning door de moslims van deze huwelijken als legitieme huwelijken! Er is geen moderne westerse samenleving die aan “vreemde” opvattingen en visies zoveel ruimte geeft in haar samenleving.

________________________________________

[1] www.kennislink.nl/publicaties/het-gaat-goed-met-de-moslimjongeren

Comments

comments

DELEN