“Vredesonderhandelingen” in Astana zijn verraad jegens het Syrische volk, de rebellen en de Oemma: een politieke benadering

Op dit moment vinden er “vredesonderhandelingen” plaats in de Kazachse hoofdstad Astana, tussen Rusland, Iran, het Assad-regime, de “gematigde” rebellen en Turkije. En op de “achtergrond” de VS en EU-lidstaten. Wat houden deze vredesonderhandelingen eigenlijk in? Wat is het doel dat men met dit soort onderhandelingen wil bereiken? Wel of niet aan de onderhandelingstafel zitten? En is dit in het voordeel van het Syrische volk of juist in hun nadeel? Een aantal summiere punten hierover.

De “vredesonderhandelingen” die op dit moment gaande zijn in Astana, zijn slechts een continuatie van de onderhandelingen die eerder plaatsvonden in Genève en andere steden. De eerste van de reeks “vredesonderhandelingen” werd een jaar na het begin van de volksopstand in 2012, in gang gezet onder leiding van de VS. Met als doel om de verschillende partijen bijeen te brengen, om het conflict tot een einde te brengen. Echter, met als voorwaarde dat de bestaande structuur van het regime onveranderd blijft. En dat bepaalde onderdelen van de bestaande overheid, wederom een onderdeel uitmaken van het nieuwe Syrië. En dat de seculiere grondvesten van Syrië gewaarborgd blijven. Dit voorstel werd verworpen door het Syrische volk en de rebellen, om de volgende redenen:

– De representatie die de VS had opgebouwd in onder andere Turkije, werd niet erkend door de oppositie in Syrië.

– Het volk stond op tegen een tirannieke leider en tegen een regime dat hen jarenlang had onderdrukt. Een overgang waarbij onderdelen van het bestaande onderdrukkende regime en overheidsfunctionarissen zouden participeren, was onacceptabel. Daarnaast werden burgers opgepakt, gemarteld en op straat geëxecuteerd. Dit maakte het voor het volk zelfs onmogelijk om aan tafel te zitten met een brute moordenaar. Koste wat het kost, hij en zijn regime moesten weg.

– De revolutie en de offers die werden gebracht omwille van een verandering, brachten tevens een verandering in het collectief denken van het volk teweeg. De offers die werden gebracht, tezamen met de benarde situatie, werden geleidelijk aan steeds meer gelinkt aan Islamitische sentimenten dan aan nationale sentimenten. Dit leidde weer tot een Islamitischer bewustzijn, waaruit Islamitische ideeën en oplossingen ontsprongen. Na Basjar, zou niet enkel hij als persoon, maar ook het regime opgedoekt moeten worden en daarvoor in de plaats een Islamitisch systeem moeten komen, dat in overeenstemming is met hun levensvisie; Islam.

Echter, na een jarenlang aanslepend conflict heeft de VS, middels zijn bondgenoten in de naburige landen en golfstaten, zoals Qatar, Saudi-Arabië en Turkije een gedeelte van de rebellen voor zich kunnen winnen. Door bepaalde fracties, financieel en logistiek te ondersteunen, en hen zo nu en dan te bemannen met lichte wapens en militaire uitrustingen. Dit werd door dit soort landen o.a. gepresenteerd om de soennitische oppositie te ondersteunen tegen het onderdrukkende sjiitische regime, dat op haar beurt gesteund wordt door Iran. Hoewel het conflict een soennitisch-sjiitisch karakter heeft gekregen, draait de achterliggende motivatie van deze landen niet hierom. Geen een van deze landen is in staat om zich te mengen in een buitenlands conflict, waar de VS zich over heeft ontfermd. Als er een interventie plaatsvindt, hetzij een militaire of politieke, of een bemoeienis van welke aard dan ook, dan is dat of omdat men groen licht heeft gekregen van de VS, of omdat de VS hen hiertoe de opdracht heeft gegeven. Dit is basispolitiek. Het zijn de satellietstaten of zelfs grote staten die rondom de superstaat heen draaien.

Deze top-down relatie van deze staten met de rebellengroepen heeft zijn tol geëist, de onafhankelijkheid van deze rebellengroepen is hiermee in het geding gekomen. Zij zijn gaan bewegen naar het deuntje van hun “gulle” donateurs. Een voorbeeld hiervan is de massale terugtrekking van rebellengroepen die gefinancierd worden door Turkije, van Aleppo naar Jarablus en vervolgens naar Raqqa en al-Bab. Om deel te nemen aan de Turkse militaire operatie in Syrië, onder de naam, Operatie Eufraat-Schild, om Koerdische YPG en ISIS gebieden aan te vallen. Door deze terugtrekking werd het front in Aleppo en door de bombardementen van bondgenoot Rusland, dusdanig verzwakt dat Aleppo in handen is gevallen van het brute regime. Terwijl de prioriteit niet ligt in het bestrijden van ISIS of YPG, maar het regime van Basjar die al enkele honderdduizenden doden op zijn kerfstok heeft. En als Turkije daadwerkelijk binnenlandse belangen heeft om YPG en ISIS te bestrijden, waarom heeft het gebruik gemaakt van de rebellen die in Syrië vechten? Die hun handen al vol hebben aan het bestrijden van het Assad-regime en diens bondgenoten. Bovendien, in een verzwakte positie zitten en juist alle oprechte militaire hulp van buiten nodig hebben? Waarom heeft Turkije niet uitsluitend haar eigen leger ingezet voor Operatie Eufraat-Schild? Om op zijn minst de rebellengroepen te ontlasten? Laat staan om hen te hulp te schieten.
Het achterliggende idee van deze “vredesonderhandelingen” heeft niet zozeer als doel om een staakt-het-vuren te realiseren, om zodoende verlichting te bieden aan het volk.

Integendeel, het wordt juist ingezet als een pressiemiddel dat een ander doel dient. Namelijk om de situatie van de “ongewillige” oppositie zodanig te verzwakken, dat het “bereidwillig” is om aan tafel te schuiven. Om zo de transitie naar een seculiere overgangsregering in gang te zetten, volgens de voorwaarden die gedicteerd worden door de VS. Dit is de reden dat Rusland, Iran en het regime van Assad, met het groene licht van Washington, onverstoord hebben huisgehouden in Aleppo en andere steden in Syrië, ondanks dit zogenaamde staakt-het-vuren. Al met al, als doel om de oppositie te verzwakken en aan de onderhandelingstafel te krijgen, met weinig of niets om handen, om te eisen of voorwaarden te stellen.

Daarnaast eisen Rusland, Iran, Turkije, en op de “achtergrond” de VS, van de oppositie om zowel de bloeddorstige Basjar als zijn brute regime te erkennen en als legitieme gesprekspartner te beschouwen. Een dergelijke eis, is bijna een even groot kwaad als het leed en de verwoesting die al-Assad en zijn bondgenoten hebben aangericht. Terwijl iedere druppel bloed opgeofferd is omwille van de noodzakelijke verandering, vraagt men nu om weer terug te keren naar de bron van het kwaad, zonder enige verandering. Alsof de dood, mishandeling en onrechtmatige behandeling van duizenden vrouwen, kinderen en onschuldige burgers voor niets is geweest!

Een van de eisen die unaniem door alle landen gezamenlijk gesteld wordt, tijdens deze “vredesonderhandelingen” is dat de “extremisten” of “extremistische” groepen, die vechten tegen Basjar bestreden moeten worden. Een dergelijke eis heeft niets anders dan als doel om de oppositie verder te verzwakken. Aangezien deze zogenaamde “extremisten” meer dan de helft van de rebellengroepen uitmaken. Anders gezegd: de “extremisten” waar zij het over hebben, is het volk dat tegen Basjar vecht en na zijn vertrek pleit voor de invoering van islamitische wetgeving.

Er valt niets te onderhandelen met geen een van de bovenstaande eisen die men met een zogenaamde “vredesonderhandeling” wil realiseren. Het is niet in het belang van Islam en de moslims om daaraan deel te nemen, noch aan hun eisen te voldoen. De bedoeling van deze bijeenkomsten is om het conflict te beëindigen, in het voordeel van de VS en het Westen, door een seculiere rechtsstaat op te leggen, die loyaal is aan het westen en diens belangen najaagt en niet een staat die loyaal is aan Allah swt en de moslims, en die de belangen nastreeft van de moslims.

Comments

comments

DELEN
Media vertegenwoordiger van Hizb ut Tahrir Nederland