Gevolgen van de aanslagen in Parijs

Vrijdag 13 november 2015. Deze dag stond bij de Franse bevolking vooral in het teken van het nationale voetbalelftal. Het Franse voetbalelftal trad in het imposante voetbalstadion Stade de France, gelegen in de Parijse voorstad Saint-Denis, aan tegen het Duitse voetbalelftal. En daar is ook alles mee gezegd. De bewuste voetbalavond werd namelijk al snel overschaduwd door aanslagen. En al snel werd er door de Franse president Hollande een noodtoestand uitgeroepen. Grenzen moesten worden gesloten, want Frankrijk was volgens de Franse president in oorlog en zijn Amerikaanse collega Barack Obama sprak zelfs van een aanval op de ‘’gehele menselijkheid’’. De dag na de aanslag waren de krantenkoppen in Frankrijk ook niet mals. Zo sprak Le Figaro van ‘La Guerre’ (de oorlog) en viel ook de term ‘massacre terroriste’ (terroristisch bloedbad). Het duurde niet lang voordat ook dit keer het nieuws naar buiten kwam dat een van de daders ‘’Allahoe Akbar’’ zou hebben gescandeerd. Toen ook het nieuws naar buiten kwam dat ISIS de aanslagen had opgeëist duurde het niet lang voordat de Franse regering besloot om over te gaan tot vergeldingsbombardementen op de Syrische stad Raqqa, dat tot dan toe te boek stond als hoofdkwartier van ISIS. Dat hierbij voornamelijk kwetsbare burgerdoelwitten werden geraakt en ongewapende vrouwen en kinderen om het leven kwamen was op dat moment op z’n zachtst gezegd een bijzaak.

Oorlogstaal was al uitgesproken en het was nu hoofdzaak om de terroristen uit te schakelen en de nationale veiligheid te beschermen. Al snel werd er van de moslims geëist om op de bandwagon van de strijd tegen terreur te springen. En het duurde niet lang voordat moskeeën en Imams in binnen- en buitenland zich op ondubbelzinnige wijze uitspraken tegen de aanslagen in Parijs. Laat ik vooropstellen dat dergelijke aanslagen in geen geval gerechtvaardigd kunnen worden en onaanvaardbaar zijn in Islam.

Doel veroordelingen

Echter werd al snel duidelijk waar het werkelijk om te doen was. Diverse moskeebesturen en moslimorganisaties hadden het namelijk ineens over ‘naïeve moslimjongeren die ontvankelijk zijn voor extreme gedachten’ en verkeerde interpretaties van de Koran. Hiermee werd het politieke karakter van de aanslagen weggenomen en werd het probleem verlegd naar de moslimgemeenschap, uitgaande van de zogenaamde conveyor-belt theorie die stelt dat bepaalde elementen en normatieve ideeën binnen Islam tot terrorisme leiden. Zogenaamde experts die als paddenstoelen uit de grond schoten, sloten aan bij praatprogramma’s en radio-uitzendingen om te pleiten voor een hardere aanpak van ‘radicaal’ gedachtegoed. In Frankrijk pleitte de minister van Binnenlandse Zaken, Bernard Cazeneuve voor de sluiting van moskeeën, terwijl de overheid allang op de hoogte is van wat er in de moskeeën gebeurt. Desalniettemin werden moskeeën kort na de aanslagen op agressieve wijze bestormd, boeken op de grond gegooid en vonden er huiszoekingen, ondervragingen en massale arrestaties plaats.

Deze preventieve en- repressieve maatregelen doen denken aan de Patriot Act in de VS, die kort na 11 september 2001 volgde en tot op de dag van vandaag op veel kritiek stuit, omdat het uitgangspunt hierbij is dat iedere moslim een potentieel gevaar vormt en daarom in de gaten moet worden gehouden. Door het creëren van een negatieve publieke opinie rondom Islam en moslims, ontstaat er een haat en- angstklimaat en kunnen diverse draconische maatregelen gerechtvaardigd worden. Door de moslims stelselmatig in verband te brengen met terrorisme, wordt de indruk gewekt dat terreur inherent is aan de Islam en de moslims dit intern moeten oplossen. Diverse politieke ambtsdragers doen er nog een schepje bovenop door te stellen dat de uitwassen van de Islam de westerse manier van leven bedreigen en het gemunt hebben op ‘onze’ gezamenlijke democratische waarden. Met dit charmeoffensief trachten zij de moslimgemeenschap achter zich te krijgen, terwijl doorgevoerde maatregelen uiteindelijk de gehele gemeenschap op de korrel nemen. Wanneer moslimvertegenwoordigers en organisaties dit uitgestippelde discours zonder blikken of blozen onderschrijven, blijven zij namelijk buiten schot. Echter lijden wij niet aan een kortetermijngeheugen.

De geschiedenis begon niet op vrijdag 13 november 2015. Aanslagen vinden niet plaats in een vacuüm, maar zijn het product van decennialang koloniaal geweld en interventies omwille van imperialistische doeleinden. Daar zijn geen ingewikkelde theorieën voor nodig. Wanneer politici en experts spreken over de opkomst van extreemrechtse groepen in Europa kijken zij naar factoren als massamigratie en gebrek aan banen en sociale voorzieningen. Maar wanneer daders van terroristische aanslagen moslim blijken te zijn, volstaat het om te zeggen dat zij het product zijn van slechte theologie of een barbaarse ideologie, zelfs wanneer de daders te kennen geven dat het een reactie is op agressief buitenlands beleid. Bovendien tonen statistieken van onder andere de onderzoeksorganisatie Europol aan dat in 2006, 2007 en 2008 slechts 0,4 % van de aanslagen in de EU landen gepleegd zijn door moslims. En in 2009 en 2010 werden er in totaal 543 aanslagen gepleegd waarvan 4 door moslims, wat neerkomt om 0,7 % terwijl separatistische groepen in Europa 397 terroristische aanslagen pleegde, wat neerkomt op 73%. Naast het feit dat de kans op terroristische aanslagen veel kleiner is dan het aantal zelfmoorden, verkeersongelukken en drugsgerelateerde doden, tonen deze cijfers ook aan dat de meeste terroristische aanslagen niet religieus gemotiveerd zijn i.t.t. de heersende opvatting dat terrorisme hoofdzakelijk een moslimaangelegenheid is. Daarnaast blijkt uit een FBI- rapport genaamd ‘Terrorism 2002-2005’ dat 6% van de terroristische aanslagen op Amerikaans grondgebied tussen 1980 en 2005 uitgevoerd zijn door moslims, 42% door latino’s, 24 % door extreemlinkse groepen, 7% door joden, 5% door communisten en 16% door andere groepen.

Definitie terrorisme

Hoewel terrorisme een containerbegrip is dat naar gelang de politieke omstandigheden wordt ingevuld, bestaat er een definitie die op grote schaal als uitgangspunt wordt genomen. Tijdens een congres in 1979 hebben zowel de Amerikaanse als de Britse inlichtingendiensten ingestemd om terrorisme te definiëren als:

Gebruikmaken van geweld tegen de burgerlijke belangen om politieke doelen te realiseren

Staatsterrorisme

Wanneer we kijken naar de realiteit van diverse westerse staten, dan is deze definitie een zeer accurate beschrijving van het gevoerde buitenlands beleid. Wat te denken van het koloniseren van de moslimlanden, deze op te delen in verschillende natiestaten, het opzetten van een zionistische entiteit die de Palestijnse bevolking sinds jaar en dag het leven onmogelijk maakt. Ondanks dat stelde voormalig minister van Buitenlandse Zaken Frans Timmermans n.a.v. de bombardementen in Gaza dat ‘Israël’ het volste recht heeft zich ‘proportioneel’ te verdedigen. En wat te denken van proxy regimes installeren deze jarenlang te ondersteunen, het ontketenen van proxy-oorlogen omwille van eigen belangen, sektarisch geweld in de hand werken door marionetten als Nour-al Maliki te ondersteunen, de lakens in Irak en Afghanistan uit te delen, Hafez al-Assad de Slager van Hamaa en zijn zoon Bashar al-Assad in Syrië te steunen, oppositieleidster Aung San Suu Kyi in Myanmar te steunen met een etnische zuivering van moslims tot gevolg. Om maar niet te spreken van het zwijgzaam toekijken hoe de moslims in de Centraal Afrikaanse Republiek massaal worden afgeslacht, Jemen een puinhoop is, ‘Moeders van Srebrenica’ tot de dag van vandaag nog rouwen, moslims in Centraal Azië onderworpen worden aan marteltechnieken waar de vroegere heksenjachten bij verbleken, terwijl de voorvechters van internationale mensenrechten niet schromen om de protocollen die opgetekend zijn in de Conventie van Genève aan hun laars te lappen, wanneer ze gezellig op de koffie gaan bij degenen die deze mensonterende marteltechnieken toepassen.

En wat te denken van geheime gevangenissen waar de gemiddelde burger geen weet van heeft. Of Aboe Ghuraib, Bagram, Guantanamo Bay. De Verenigde Staten geloven dat zij het recht hebben om iedereen te mogen arresteren en te ontvoeren waarvan zij het vermoeden hebben dat deze persoon zich schuldig maakt aan een ‘terroristische daad’ en passen daarbij elke bestraffing toe die zij geschikt achten. Zoals: gevangenschap, ballingschap, intrekking van woon- en of staatsburgerrechten enzovoort. Dit kan allemaal gedaan worden zonder de beschuldigde het recht te geven zich te verdedigen of dat hij voorgeleid wordt bij een civiele rechtbank of jury. Dit is het lot van de gemiddelde Guantanamo Bay gevangene. Verdrinkingstechnieken en martelingen die het menselijk brein niet eens kan bevatten en dat allemaal vanwege een leugen die de naam ‘war on terror’ draagt. Of Aafia Siddiquie, een neurowetenschapper die bekend stond om haar eloquentie is nu verworden tot een van de vele slachtoffers van de ‘war on terror.’ Haar naam kennen we, terwijl ruim een miljoen doden in Irak beschreven worden als nevenschade, oftewel ‘collateral damage’, waar Midden-Oosten correspondent Robert Fisk in een interview het volgende over zei:

‘’Het was van bij de aanvang duidelijk dat we niet geïnteresseerd waren in de mensen van Irak, en dat zijn we nog steeds niet. Dat merk je alleen al aan het voortdurende gebruik van die vreselijke term “collateral damage”. Ik zou dat nog niet gebruiken voor een hond, maar wij gebruiken het voor mensen, voornamelijk voor Arabieren. Het is een begrip dat we wellicht niet zouden gebruiken als de slachtoffers blond haar en blauwe ogen hadden.’’

Voormalig Amerikaans staatssecretaris en vertegenwoordigster bij de VN, Madeleine Albright onderstreepte dit door te zeggen dat het het allemaal wel waard was, toen haar werd gevraagd naar de dood van 500.000 kinderen tijdens de oorlog in Irak.

En dan heb ik het nog niet eens gehad over het koloniale beleid in de Maghreblanden waarbij alleen al in Algerije meer dan een miljoen mensen zijn omgekomen. Of de terreur van de Franse politie op 17 oktober 1961 toen een vreedzaam protest van Algerijnen tegen de Franse bezetting in Algerije de kop in werd gedrukt. Algerijnse burgers werden bewusteloos geslagen, gemarteld, vermoord en in de rivier geworpen. Officiële verslagen werden teniet gedaan en de Franse regering bagatelliseerde de gebeurtenissen door slechts over 40 doden te spreken, terwijl de historicus Jean-Luc Einaudi in 1991 in het boek La Bataille de Paris beschreef dat er zeer waarschijnlijk 200 mensen om het leven waren gekomen. Of de exploitatie in de Hoorn van Afrika, de drone-aanvallen in de Swat-vallei in Pakistan of het Raymond Davis netwerk en Blackwater die terroristische aanslagen hebben gepleegd om zo militaire interventies te rechtvaardigen. Of de groeiende vluchtelingenstroom, miljoenen daklozen en weeskinderen.

Vluchtelingen zijn er niet om banen in te pikken of hun geluk te beproeven in het vooruitstrevende en verlichte westen, maar zijn het product van buitensporig buitenlands beleid van westerse naties, welke hen heeft gedwongen om hun landen met gevaar voor eigen leven te verlaten, niet wetend of ze de kust überhaupt halen en zelfs als ze het halen worden ze niet zelden als tweede of zelfs derderangsburgers bejegend. Al deze elementen brengen een reactie teweeg, naast de opzichtige dubbele standaarden die gehanteerd worden. Vandaar dat er in een Pentagon rapport valt te lezen dat de mensen in de moslimwereld niet ‘onze’ vrijheid haten maar ‘ons’ beleid.

Ondanks dat hun daden niet goed te praten zijn is het in een dergelijk politiek klimaat dat milities zoals ISIS zijn ontstaan. westerse machten, met aan het hoofd Amerika hebben de faciliteiten gecreëerd voor dergelijke groepen. Zij gedijen namelijk in een regio die gekenmerkt wordt door politieke instabiliteit en ontevredenheid over het politieke gezag. Beide factoren zijn het resultaat van westerse bemoeienis en ondanks de oorlogsretoriek van diverse regeringsleiders die zich nu opwerpen als moraalridders in de strijd tegen terreur, is de aanwezigheid van ISIS het perfecte excuus om een langer verblijf in de Levant te rechtvaardigen en hun hegemonie in de regio te consolideren. ISIS was na Al-Qaeda, Taliban en de massavernietigingswapens het nieuwe vijandsbeeld dat gebruikt werd om enerzijds een langer verblijf en het uitstippelen van een oplossing post-Assad te verzekeren en anderzijds om de daden van ISIS aan te grijpen om diverse normatieve concepten zoals Khilafah te criminaliseren en het binnenlands beleid in westerse landen ten aanzien van Islam en moslims aan te scherpen (angst als factor en nationale veiligheid). Men zou nu kunnen denken:

Het lijkt wel alsof westerse staten doelbewust een reactie willen uitlokken?

Voormalig Australisch parlementslid Tony Windsor beschreef in een interview met radiozender ABC de mentaliteit die er heerst bij de Australische regering, maar het zou net zo goed kunnen gelden voor andere westerse overheden. Hij zei: ‘’Ik twijfel er niet over dat sommigen van de mensen in de regering hopen dat er iets misgaat op nationaal niveau. Dat ze een Moslim beschimpen opdat hij iets doet en dan tegen het volk kunnen zeggen: ‘’ wij zijn de enigen die jullie kunnen beschermen. De Labour Party is te zwak om jullie te beschermen, stem op ons.’’ M.a.w. hij toont hier aan dat de handelingen van de overheid bewust provocatief van aard zijn, veiligheid en het belang van het volk helemaal niet voorop staan maar electoraal gewin. Eigen belangen staan voorop. Machtsmisbruik, exploiteren van andere volkeren en naties, oorlogen voeren op vreemd grondgebied met het belastinggeld van de burger en vervolgens worden moslims en niet-moslims in het binnenland tegen elkaar opgezet. En de koek lijkt nog lang niet op. Ook David Cameron besloot om deel te nemen aan bombardementen in Syrië, ondanks dat het Britse volk massaal protesteerde tegen Britse inmenging door de slogan ’Don’t bomb Syria’ luidkeels te scanderen en te stellen dat deze interventie ISIS geenszins zal verzwakken, maar enkel olie op het vuur gooit, de misère van het Syrische volk doet toenemen en de terreurdreiging verhoogt. In Spanje werd er zelfs een petitie gestart, genaamd ‘not in our name’ (niet in onze naam).

Echter was het voor dovemansoren spreken, gezien politiek leiderschap niet wordt gekenmerkt door oprechtheid, maar door eigen belangen. David Cameron bevestigde dit beeld alleen maar door te zeggen dat degene die de bombardementen niet steunt een terrorisme sympathisant is. Terreur wordt beantwoordt met nog meer terreur en oorlogsvoering waarbij onschuldige burgers het moeten ontgelden. Niet lang geleden werden Syrische burgers geïnterviewd naar aanleiding van het Britse besluit om zogenaamde ISIS-doeleinden te bombarderen. Massaal verwierpen ze de bombardementen, omdat ze zich realiseerden dat de gemiddelde Syrische burger het zal moeten ontgelden. Het is tekenend voor de paternalistische houding (we komen jullie redden) van westerse staten, dat zij de illusie opwekken ‘achtergestelde’ derde wereldlanden te moeten redden en hun politieke lot moeten bepalen. En dan nog het lef hebben om op te scheppen over vrijheid. Als je hier werkelijk in gelooft, bemoei je dan niet met de politieke besluitvorming van andere volkeren!

De strijd tegen terreur is een rookgordijn dat wordt opgetrokken om werkelijke problemen zoals stijgende zelfmoordcijfers, doodslag, huiselijk geweld, drugsgebruik en alcohol gerelateerde vraagstukken te verdoezelen. Echter neemt dat niet weg dat wij de waarheid zullen blijven spreken, de hypocrisie zullen blijven aankaarten. In de eerste plaats omdat Allah dit van ons eist en omdat dit een verplichting is jegens de moslimgemeenschap en de gehele mensheid. We weigeren om ons mee te laten slepen door een discours dat de onze niet is. Een discours waarbij moslims en niet-moslims onterecht tegen elkaar worden opgezet, waarbij een beeld ontstaat dat moslims een gevaar vormen voor de samenleving. Het is Islam welke ons opdraagt anderen goed te bejegenen en hen geen onrecht aan te doen, laat staan hen onrechtmatig te doden, of hun eer en bezittingen te schenden.

Voor degenen die ons een lesje in morele verantwoordelijkheid, mensenrechten en waardigheid willen leren, terwijl ze keer op keer laten zien hier zelf niets om te geven, wil ik hen meegeven dat deze hoogmoedige houding geen nieuw fenomeen is, maar de houding van menig onderdrukker die tweespalt wil creëren in de samenleving. Allah beschrijft in de Koran de realiteit van de Farao (Fir’awn) ten opzichte van de Profeet Hij zegt:

‘’En Farao zei: laat mij Moesa doden en laat hem zijn heer aanroepen. Voorwaar ik vrees dat hij jullie godsdienst zal veranderen of dat hij onheil op aarde zal verspreiden’’.

-Evenzo trachten regeringsleiders heden ten dage het volk wijs te maken dat zij het kwaad in de samenleving willen bestrijden door keiharde oorlogstaal te uiten en indien nodig repressieve maatregelen te nemen tegen een deel van de samenleving (lees: moslims). Hiermee proberen ze zichzelf vrij te pleiten evenals Fir’awn die te boek stond als tiran en iemand die vele moorden op zijn geweten had.

-Ook trachtte Fir’awn angst te creëren in de samenleving door Moesa (as) als kwaadaardig en staatsgevaarlijk te portretteren. Moesa (as) droeg namelijk niet de heersende opvattingen in de samenleving en sprak zich uit tegen de tirannie van Fir’awn. Evenzo worden ‘andersdenkenden’ (lees: moslims) die zich kritisch uitlaten over repressief overheidsbeleid vandaag de dag al snel als extremisten en radicalen bestempeld, met als doel om de bevolking op te zetten tegen de moslims.

-Maar in deze geldt: al is de leugen nog zo snel, de waarheid achterhaalt ze wel. Allah beschrijft verderop in de Soera hoe een man de valse claims en retoriek van Fir’awn doorziet. Op het moment dat het broodnodig was om de waarheid te spreken en de eer van de Profeet Moesa (as) te beschermen stond er een man in het paleis van Fir’awn op. Tot op het punt dat Allah deze man heeft geëerd met een vermelding in de Koran. Niet door hem bij zijn naam te noemen maar door hem de titel ‘radjoeloen moe’minoen’ (gelovige man) te geven en naast dat de Soera Ghaafir wordt genoemd, kent het ook de naam Moe’min verwijzend naar deze persoon. Allah zegt:

‘En een gelovige man uit het volk van Farao die zijn geloof verborg, zeide: “Wilt gij een man doden omdat hij zegt: ‘Mijn Heer is Allah’ (VBK, soera Ghaafir, vers 28)
Laat het voor nu duidelijk zijn dat de assumptie dat terrorisme inherent is aan Islam een mythe is en dat we gezamenlijk afstand nemen een vorm van terreur die de mensheid niets anders dan dood en verderf heeft gebracht, namelijk (westers) staatsterrorisme.

Comments

comments

DELEN