Zelfreflectie is een groot goed. Het wordt door ieder weldenkend mens beschouwd als een noodzakelijk proces om te ontwikkelen en te verbeteren. Dit, door bewustzijn te creëren over de eigen “ik” of over het eigen “wij” om vervolgens het eigen denken en handelen al dan niet “kritisch” te evalueren. Zolang dit gebeurt in alle discretie met de eigen “ik” en de publiekelijk ruimte niet wordt betreden is het een ontwikkeling die enkel de persoon in kwestie raakt (en een enkeling om zich heen). Echter, wanneer het een zelfreflectie is waar niet de “ik” maar de “wij” het middelpunt is dan raakt het niet enkel de persoon in kwestie maar eenieder in de samenleving die zich verbonden voelt met het “wij” en degenen die zich omschrijven als de “zij.” Met andere woorden: een kritische zelfreflectie van een bepaalde gemeenschap heeft effect in de samenleving.

De kwestie is niet of dit plaats dient te vinden of niet, maar hoe, wanneer en in welke hoedanigheid dit plaats dient te vinden, aangezien een “wij” gerelateerde (kritische) zelfreflectie de publieke ruimte betreedt, waarvan diens (politieke) context en daaraan gerelateerde kwesties in acht genomen dienen te worden. Zo kan een ondoordachtzaam “kritisch” geluid, dat geen rekening houdt met de huidige context meer kwaad doen dan goed en zal het, het doel dat iedere zelfreflectie beoogt, namelijk “verbetering” van de eigen situatie wegblijven, en zal het juist stagnatie in de hand werken.

Zo zie je namelijk dat er in Nederland een trend gaande is van bepaalde moslims om zich “kritisch” te uiten jegens hun medemoslims omdat zij andere ideeën hebben dan zij. Of beter gezegd, er wordt een platform geboden aan bepaalde moslims om zich “kritisch” te uiten jegens hun medemoslims, omdat zij andere ideeën hebben dan zij. De claim die vaak gebruikt wordt is dat “hun Islam” gekaapt is en dat zij door hun “zelfkritiek” (het bekritiseren van andere Islamitische ideeën), het opnemen voor Islam. Een nobel doel, alleen zoals gezegd een catastrofe als dit gebeurt zonder de context van Islam en de moslims in het huidige politieke klimaat in acht te nemen.

De context is duidelijk, zonder hier al te veel woorden aan vuil te maken kunnen we stellen dat Islam en de moslims beleidsmatig bestreden worden door het officiële assimilatiebeleid met een beloning voor de moslims die hier (bewust of onbewust) in meegaan en demonisering van moslims die zich hiertegen verzetten. De beste Islam in Nederland is géén Islam of een “seculiere Islam” die naadloos past bij de dominante ideeën en gevoelens van de seculiere samenleving.

Dit maakt de huidige situatie precair en hierin dienen de moslims extra alert te zijn om niet onder het mom van “zelfreflectie“ eeuwenoude en eigentijdse meningsverschillen al dan niet bewust uit te vergroten om de verdeeldheid in de hand te werken. Eveneens is het belangrijk dat de moslims zich hiervan bewust zijn en te allen tijde alert blijven om niet in de pas te lopen van deze onrechtvaardige strategie.

Zelfreflectie van de eigen “wij” is dat men de eigen “wij” evalueert en beoordeelt volgens haar specifieke kader. Voor de moslim betekent dit kader dat men de ideeën, de concepten en de overtuigingen van de “wij” (de moslimgemeenschap) toetst in hoeverre ze wel dan niet overeenkomen met Islam. Waarbij de vooruitgang, ontwikkeling en succes een direct resultaat is van de aanhankelijkheid en verbondenheid van de Moslimgemeenschap met Islam. En achteruitgang een resultaat is van het afstand doen en compromissen sluiten met Islam. Dus wanneer men de ideeën, de concepten en de overtuigingen van de “wij” (de moslimgemeenschap) niet volgens Islam evalueert maar volgens het seculiere gedachtegoed, dan kan men niet meer spreken van zelfreflectie.

De realiteit is dat de moslimgemeenschap in al haar diversiteit een enkele gemeenschap is die ver buiten de Nederlandse grenzen reikt. De meningsverschillen zijn er en dienen gerespecteerd te worden zolang deze hun oorsprong vinden in Islam. Als we zelfreflectie willen toepassen, dan kunnen we dat doen in de vorm van advies in een broederlijke atmosfeer, door elkaar persoonlijk te ontmoeten en elkaar te leren kennen. Door gedachten met elkaar uit te wisselen in plaats van elkaar te besmeuren. Met de bedoeling om een nog betere gemeenschap te worden. Niet een die zijn eigen gemeenschap verloochent ten faveure van het seculiere gedachtegoed.

Comments

comments

DELEN
Media vertegenwoordiger van Hizb ut Tahrir Nederland