Onrust in Turkije De regering van Erdogan heeft zich het martelaarschap toegeëigend, en er een religieus sausje over gegoten. Wie het er niet mee eens is, is een landverrader.

Rabiye Yilmaz heeft haar boodschappentas even neergezet. In het drukke metrostation van Yenikapi kijken tientallen mannen en vrouwen haar vanaf levensgrote zwarte pilaren aan. Allen sehit, martelaren, volgens de Turkse staat. In de nacht van de mislukte coup, 15 juli, wierpen ze zich heldhaftig voor tanks om de democratie in het land te redden. Tussen zich naar hun werk spoedende mensen laat de 46-jarige huisvrouw zich door haar zoon op de foto zetten met haar helden. “Als zij er niet geweest waren, zouden we hier nu niet zo in vrijheid rond kunnen lopen”, vertelt ze met volgelopen ogen.

Het geluid van Yilmaz in Yenikapi is alomtegenwoordig in het Turkije van na de couppoging. De publieke ruimte wordt overspoeld met martelaarspleinen, martelaarsbruggen, martelaarsbossen en wat dies meer zij. Veelal krijgen ze ook de datum mee waarop de martelaren het leven lieten. De Bosporusbrug werd bijvoorbeeld de ’15 juli martelaarsbrug’. En na een aanslag in Istanbul waarbij 45 mensen, waaronder 37 politieagenten, om het leven kwamen, werd de plaats van ontploffing de ’10 december martelaarsheuvel’. .

Voetbalwedstrijd

Afgelopen week organiseerde de Turkse voetbalbond in Istanbul een heuse martelaarswedstrijd. De tribunes kleurden rood met Turkse vlaggen, volgens hoofdgast president Recep Tayyip Erdogan naar ‘de kleur van het bloed van de martelaren’. Hij werd geflankeerd door nabestaanden van martelaars: een moeder en zoon van een in Besiktas omgekomen politieagent aan de ene kant, broer en zus van een in de week erop in de stad Kayseri omgekomen militair aan de andere. De tweede ring was voor de gelegenheid gelardeerd met spandoeken die de landverraders beschimpten en ‘de opperbevelhebber’ en zijn gewenste presidentiële systeem prezen. Kinderen in politie- en legeruniformen salueerden voor de ondeelbaarheid van de Turkse natie.

Toen Mehmet Özhaseki, minister van milieu en stadsplanning, na de aanslag een bezoek aan Kayseri bracht, wenste hij daar politieagenten hetzelfde lot toe als hun pas omgekomen collega’s. ‘Met Gods wil worden jullie ook martelaren’, zei Özhaseki. Eerder had Nuray Duyar, moeder van haar in Besiktas omgekomen zoon Oguzhan Duyar, in de Turkse pers verteld over de wens van haar zoon, die politieagent was, martelaar te worden: ‘Hij is geworden wat hij het liefst wilde’. Voor haar zoon was het martelaarschap het hoogste doel, voor haar een manier om haar verlies van hem te verwerken. .

Lees hier verder: http://www.trouw.nl/tr/nl/39683/nbsp/article/detail/4441819/2016/12/30/Martelaarschap-als-Turks-politiek-instrument.dhtml

Comments

comments

DELEN