Nog geen 70 kilometer van Madrid verwijderd ligt het pittoreske plaatsje Toledo. Het gastronomische centrum van Spanje, ook wel de ziel van Spanje genoemd. Romeinse, gotische en Moorse bouwkunsten komen hier samen. Een oude stad waar verschillende beschavingen de revue hebben gepasseerd. Overal hangen er kruizen en vlaggen van kruisvaarders. Maar dan valt er iets op. Naast de synagoge en de verschillende kathedralen is daar ineens de Cristo de la Luz, ook wel ‘Mezquita’ (moskee) genoemd. En misschien raad je het al. Ook Toledo is ooit onderdeel geweest van het Islamitische rijk. Ahmad ibn Hadidi bouwde de moskee (destijds bekend als Baab al-Mardum) met zijn eigen geld en nadat hij Allah had geprezen stelde hij dat hij de moskee enkel bouwde om de beloning en tevredenheid van Allah te ontvangen. Naast de moskee van Cordoba was deze moskee een statement op zich in de geschiedenis. En nu…..Nu is het een toeristische trekpleister, moet je zelfs betalen om de moskee te bezichtigen en hangt er een beeld van een gekruisigde “Jezus Christus”. Toledo (gedurende de Oemajjadische Khilafah ook wel Tulaytulah genoemd) speelde een cruciale rol gedurende de Oemajjadische overheersing. Toen de stad aan het einde van de 11e eeuw (tijdens de taifa periode) in handen viel van christelijke manschappen, o.l.v. Alfonso VI betekende dit een grote klap voor de moslims. Vanuit steden als Sevilla en Granada werd de hulp van de Moraviden ingeschakeld. Twee eeuwen later werd er in Toledo een vertaalcentrum opgericht waarbij o.a. Arabische werken aangaande astronomie, wiskunde en geneeskunde naar het Latijns werden vertaald.
Er werd gebruik gemaakt van de eerdere intellectuele vooruitgang van de moslims en Toledo vormde zodoende een belangrijk onderdeel van de Renaissance in Europa.

In winkeltjes vind je nog shirts en beeldjes met de naam van Allah en ‘و لا غالب الا الله’. Dit was het motto van de moslims destijds. Zij waren ambitieus en vertrouwden op hun Heer. De stad werd onder Islamitisch gezag vergeleken met het oude Jeruzalem vanwege de coëxistentie. Moslims, joden en christenen leefden vredig naast elkaar. Het wordt daarom ook wel de stad van de drie culturen genoemd, vanwege de aanwezigheid van verschillende religieuze groepen (moslims, christenen en joden) die naast elkaar leefden. Het ging zelfs zover dat christenen gedurende de Islamitische ‘overheersing’ de Arabische taal beter beheersten dan het Latijns. Tot op het punt dat zelfs priesters hierover klaagden. Het bleef niet enkel bij taal, maar ook verschillende gebruiken werden overgenomen.

Het bezoek aan deze stad is enerzijds enorm pijnlijk, omdat de rol van Islam in het gebied nu beperkt is tot wat beeldjes en shirts met afdruk, maar aan de andere kant is het enorm inspirerend en toont het aan dat werkelijke coëxistentie en werkelijke glorie enkel te vinden is in Islam en diens implementatie op staatsniveau. We aanschouwen nu wat het gevolg is wanneer we met minder genoegen nemen. Tevens is het een les voor de moslims in het westen om vast te klampen aan Islam, opdat de volgende generatie niet zal zeggen: ‘Mijn grootouders waren ooit moslim.’

Bovendien bevestigt een bezoek aan Toledo en diens (Islamitische) historische achtergrond in ogenschouw nemend, dat het huidige assimilatiebeleid niet nieuw is. Waar moslims destijds gedurende de Reconquista aan de hand van giften werden aangespoord om hun identiteit te verloochenen, wordt er nu gestrooid met zoetsappige termen als ‘integratie’ en ‘vrijheid’. Toen deze aanpak faalde ging men over op monitoring en gedwongen bekering. Heden ten dage worden er kliklijnen in het leven geroepen om ‘radicalisering’ in de moslimgemeenschap vroegtijdig te signaleren en is er steeds meer sprake van een heus assimilatiebeleid. Deze repressieve aanpak heeft in de geschiedenis desastreuze gevolgen gehad, maar tegelijkertijd hebben de moslims zich desondanks staande gehouden en is het Licht van Allah nooit en te nimmer te doven, hoe hard men er ook voor werkt om dit te verwezenlijken.

Comments

comments

DELEN