De Franse stad Cannes staat wereldwijd bekend om het Festival de Cannes, een jaarlijks terugkerend filmfestival. Echter staat de stad de laatste dagen vooral in de schijnwerpers vanwege het boerkiniverbod. Niet ver van Cannes vandaan vond onlangs nog een aanslag plaats (in Nice) en Franse politici spraken zich niet louter ondubbelzinnig uit over de aanslag, maar riepen ook op tot verregaande maatregelen. De Franse premier Manuel Valls pleitte voor een ‘Franse Islam’ en het duurde niet lang voordat zijn pleidooi gestalte kreeg. Een halal-supermarkt in een Parijse buitenwijk moest het ontgelden. Deze werd verplicht om alcohol en varkensvlees te verkopen, anders zou sluiting volgen. Nu wordt zwemsters verboden om badkleding te dragen welke niet enkel getuigt van een specifieke levensovertuiging, maar symbool zou staan voor islamitisch ‘’extremisme.’’ De boerkini zou indruisen tegen het fundamentele principe “la France est une république laïque’’ (Frankrijk is een laïcistische republiek). De voormalige Franse president Nicolas Sarkozy hanteerde hetzelfde principe toen hij pleitte voor een verbod op de niqaab. De niqaab stond volgens hem symbool voor een lopende gevangenis. Andere redenen die men aanhaalt voor een boerkiniverbod:

-hygiëne
-terreurdreiging
-gevaar voor de openbare orde
-de religie schrijft dit niet toe

Nu zou men vanuit islamitisch perspectief kunnen stellen dat de boerkini niet voldoet aan de islamitische kledingvoorschriften en dat de realiteit van Franse badplaatsen indruist tegen de islamitische leerstellingen. Echter is dit niet de kern van de discussie. De filosofie achter het verbod vormt namelijk ook de basis voor het verbod op religieuze uitingen zoals de hidjaab (o.a. op onderwijsinstellingen), djilbaab en de niqaab. De boerkini wordt momenteel een symbool van islamitisch ‘’extremisme’’ genoemd, dat niet past bij de goede moraal van het secularisme. En niet geheel onbelangrijk; Sarkozy pleitte afgelopen week in aanloop naar de Franse presidentsverkiezingen van 2017 voor een verbod op de islamitische hoofddoek (op universiteiten). Dit recente voorbeeld bevestigt wederom dat het bestrijden van de ‘’radicale’’ en ‘’extremistische’’ elementen in de moslimgemeenschap slechts een dekmantel is om de kwaadaardige intenties die achter het agressieve assimilatiebeleid schuilgaan te verbloemen. Men kan blijven speculeren over de precieze toedracht en of er wel of geen sprake is van religieuze motieven, maar wat we zeker weten en keer op keer wordt bevestigd, is dat aanslagen door de politiek en media aangegrepen worden om diverse islamitische concepten ter discussie te stellen en te pleiten voor islamitische hervormingen. We dienen deze kwestie derhalve niet te isoleren van het huidige politieke discours in Frankrijk (en daarbuiten) of de focus te verleggen naar een intern debat over de toelaatbaarheid van de boerkini.

Comments

comments

DELEN