Terwijl ik de documentaire ‘Kansen Krijgen Kansen Pakken’ bekeek, spookten er verschillende gedachten door mijn hoofd. Niet lang daarvoor hoorde ik Mark Rutte het volgende zeggen: “We willen nooit meer terug naar de naïviteit van de multiculturele samenleving.” Iets waar zijn partijgenoot Azmani eerder al voor pleitte: een homogene samenleving, waarbij van andersdenkenden en ‘nieuwkomers’ wordt geëist dat zij opgaan in de samenleving en de dominante opvattingen in de samenleving adopteren. Het is niet voldoende om je aan de wet te conformeren. Er worden ook ideologische voorwaarden geschept om samen te kunnen leven. Waarden worden opgelegd alsof ze universeel van aard zijn, terwijl ze een specifieke ideologische grondslag en historische context kennen.

Laten we het beestje gewoon bij zijn naam noemen: assimilatie. Dat is waar de minister-president en velen met hem voor pleiten. Dit is waar het beleid jegens Islam en moslims de laatste jaren op is gestoeld. Van behoud van de eigen taal en cultuur naar ”integratie” en vervolgens onomwonden oproepen tot assimilatie. Terwijl ik de documentaire bekeek zag ik kinderen en kleinkinderen van voormalige gastarbeiders, die zich opgewerkt hebben in de samenleving. Ze spreken feilloos Nederlands, hebben een goede opleiding genoten en draaien moeiteloos mee in de maatschappij. Toch blijkt dat niet voldoende. Ze moeten de overheersende opvattingen in de samenleving verinnerlijken en hun huidige (islamitische) opvattingen loslaten.

Men zegt dus eigenlijk dat er geen plaats is voor mensen die hun gedragingen natuurlijkerwijs baseren op symbolische structuren (o.a. levensovertuiging) die zij belangrijk achten. Mensen die hier al decennialang onderdeel uitmaken van de samenleving worden ten dode opgeschreven in termen van burgerschap. Ondanks dit gegeven laten zij zich niet uit het veld slaan, isoleren zij zich niet van de samenleving, maar leveren zij een belangrijke bijdrage aan de maatschappij, zonder hun (islamitische) identiteit op te geven. Een bevolkingsgroep die al jarenlang wordt gestigmatiseerd en stereotype vraagstukken krijgt voorgeschoteld in het publieke debat, weigert de handdoek in de ring te gooien en enkele fragmenten gedurende de documentaire hebben aangetoond dat de gemiddelde burger bereid is om een luisterend oor te bieden en bereidwillig is om met de moslims te spreken i.p.v. over de moslims. Het zijn uitgerekend politici die ik eerder heb genoemd en verschillende mediabronnen die een wig drijven tussen de moslims en niet-moslims die in harmonie met elkaar samen willen leven.

Comments

comments

DELEN