Het proces van het seculariseren van Islam, oftewel de poging tot Islamitische reformatie wordt gekenmerkt door herconfiguratie van Islam, naar gelang de leefregels van het seculiere stelsel. M.a.w. het tijdelijke (wereldse) geniet de voorkeur boven de openbaring. Islam mag wel een rol spelen in bepaalde publieke zaken, maar de samenleving blijft in beginsel seculier. Dit proces wordt gekenmerkt door een subtiele vorm van redeneren. Zo wordt Islam beperkt tot ethiek, moraal (akhlaaq) en een set van doelstellingen (maqaasid). Dit leidt uiteindelijk tot een hypothetisch en abstract begrip van Islam, waarbij de praktische manifestatie van Islam slechts een symbolische waarde draagt.

De realiteit (zowel heden als verleden) wijst uit dat geen enkele samenleving slechts gebouwd is op ethiek. In iedere samenleving worden ethische waarden en/of principes vertaald naar een set van expliciete regels en wetten. Oftewel de mens behoeft wetten ter ordening van zijn leven. Bovendien betekent deze notie dat bij gebrek aan systemen (enkel focus op ethiek), de moslims afhankelijk zijn van externe systemen en wetgeving, ontleend aan ideologieën die vreemd zijn aan Islam (evenals de christenen Romeinse wetgeving adopteerden). Stel dat een moslim die deze notie onderschrijft door een kapitalist zou worden gevraagd naar het concept van ‘rechtvaardigheid’en ‘oorlogvoering’. Wanneer hij stelt dat hij gelooft in universele waarden zal hij (verkeerde) ideeën ventileren over kwesties waar Islam specifieke antwoorden op heeft. Simpelweg omdat antwoorden op diverse vragen verschillen als gevolg van twee zaken:

1. bestaande levensvisie
2. wettelijk raamwerk (intellectuele basis van waaruit men ideeën en systemen bouwt naar gelang de geadopteerde ideologie).

Voor de moslim betekent dit dat hij gelooft in de Islamitische ‘aqiedah als basisidee, van waaruit systemen voortvloeien. De Islamitische ‘aqiedah is een unieke ‘aqiedah welke zich onderscheidt van ieder ander credo omdat zij zowel spiritueel als politiek van aard is. Zo heeft zij antwoorden op hetgeen voor dit leven was, hetgeen na dit leven zal zijn en de relatie tussen dezen (antwoorden die het verstand overtuigen, passen bij de natuur van de mens en het hart rust geven) maar ook oplossingen en systemen ter ordening van de behoeften en instincten van de mens. Allah zegt:

”Jullie die geloven! Zegt niet: “Eerbiedig ons”, maar zegt: “Let op ons en hoort.” (VBK, soera al-Baqarah, vers 104)

Dit is een oproep aan de gelovigen, om het woord انظُرْنَا te gebruiken en niet het woord رَاعِنَا. Hoewel beide termen een soortgelijke betekenis hebben, verandert de regelgeving vanwege de context. Wanneer een woord een technische betekenis (haqiqa ‘oerfijja gaasa) krijgt en in de realiteit wordt toegepast, wordt hierover geoordeeld en wordt er niet uitgegaan van de linguïstische betekenis. Het woord رَاعِنَا dat normaliter onder meer duidt op ‘geef ons tijd’, ‘luister aandachtig naar ons’, werd door een groep mensen gebruikt om de Profeet (صلى الله عليه وسلم) te bespotten. Het woord kreeg hierdoor een negatieve connotatie, waarna de gelovigen werd opgedragen om de Profeet (صلى الله عليه وسلم) op eervolle wijze aan te spreken en niet deze term te hanteren. Hierbij leren we dat ieder idee en concept moet voortvloeien uit Islam en dat we niet zomaar termen over kunnen nemen.

Dit gold zelfs voor een term die in beginsel onschuldig oogde, laat staan termen als vrijheid en democratie, die een specifieke ideologische basis kennen, die indruist tegen Islam. En dit geldt voor veel meer (politieke en ideologische) termen die vandaag de dag worden gebezigd. We dienen uiterst bedachtzaam te zijn en de Islamitische ‘aqiedah te waarborgen. De Islamitische ‘aqiedah verwordt hiermee dus tot onze maatstaf in het beoordelen van verschillende ideeën en concepten.

Comments

comments

DELEN