In de media blijven maar berichten opduiken over gevallen van seksueel misbruik binnen de atholieke kerk. In Amerika is dit al sinds 2004 in het nieuws, maar in 2010 kwamen verdere schandalen naar buiten in ondermeer België, Ierland, Noorwegen en Duitsland. Opvallend genoeg, en dit maakt de kwestie nog erger, was de kerk zelf vaak al langer op de hoogte was van het misbruik van kinderen door haar priesters. Maar de kerk probeerde de informatie binnenskamers te houden en de slachtoffers te motiveren geen aangifte van het misbruik te doen bij de politie.

De omvang van het schandaal, een wereldwijd fenomeen dat over decennia plaatsgevonden heeft, maakt duidelijk dat hier niet handelt om de (mis)daden van een enkele psychisch gestoorde priester, of om een groep van enkele psychisch gestoorde priesters. En het is verder veelzeggend dat deze gevallen van misbruik plaatsvinden binnen de katholieke kerk die haar priesters seksuele geheelonthouding (celibaat) voorschrijft. Uit dit alles blijkt duidelijk dat het misbruik niet los gezien kan worden van de plicht tot celibaat die de katholieke kerk haar priesters oplegt.

Het celibaat is in de katholieke kerk een voorwaarde voor het priesterambt. Er wordt over gedebatteerd wanneer precies deze voorwaarde ingesteld werd. Bekend is dat de vereiste van het celibaat voor het eerst werd opgeschreven in de Synode van Elvira in het jaar 306 naar christelijke jaartelling. Maar het werd gewoonte in de katholieke kerk over verloop van tijd hierna. Wel duidelijk, echter, is waarom het celibaat ingesteld werd. De officiële reden is het idee dat een persoon die zich niet aan een aardse persoon bindt een dichtere binding en een betere wijding van het leven aan God kan realiseren.

Kritische onderzoekers van de katholieke kerk stellen echter dat de kerk vooral wou voorkomen dat priesters kinderen zouden krijgen. De kerk was bang dat hierdoor priesterdynastiën zouden ontstaan omdat het zich realiseerde dat wanneer de positie van priester in een bepaald gebied van vader op zoon over zou gaan, dat de machtspositie van de priesters in dat gebied sterker zou worden ten koste van de macht van de kerk. De lokale mensen zouden immers meer loyaliteit ontwikkelen voor de priesterdynastie in hun omgeving, ten koste van hun loyaliteit voor het centrale gezag van de kerk in het Vaticaan. De rijkdommen van de kerk zouden hierdoor ook meer onder de controle van de priesterdynastie komen en het centrale gezag van katholieke kerk wilde ook dit voorkomen. Het wilde zelf de controle houden over de rijkdommen van de kerk. De kerk kon priesters echter verbieden om kinderen te krijgen, omdat het de mensen juiste aanmoedigde kinderen te krijgen. Daarom stelde de kerk dan maar het celibaat in voor haar priesters om hetzelfde doel – geen nageslacht voor de priesters – te kunnen realiseren.

Het seksueel misbruik binnen de katholieke kerk toont aan hoe schadelijk deze praktijk van het celibaat is. Het probleem van deze praktijk is dat het de menselijke natuur probeert te onderdrukken. De menselijke natuur bestaat uit organische en instinctieve behoeftes en dezen dwingen de mens op zoek te gaan naar hun bevrediging. De bevrediging van de organische behoeftes is noodzakelijk om het organisme in leven te houden. Daarom heeft de mens behoefte aan zuurstof, voeding, slaap en ontlasting. De instinctieve behoeftes van de mens zijn drie: er is een instinctieve behoefte aan voortplanting, een instinctieve behoefte aan overleven en een instinctieve behoefte aan aanbidding van een hogere macht. Deze instinctieve behoeftes kennen verschillende uitingen. Bijvoorbeeld de instinctieve behoefte aan voortplanting zorgt ervoor dat de mens van nature wil zorgen voor nageslacht, dat hij van nature goede relaties wil onderhouden met zijn nageslacht en de overige leden van de familie waartoe hij behoort, en dat hij van nature behoefte heeft aan seksuele relaties.

Wanneer mensen zichzelf dus voornemen om in hun leven geen seksuele relaties aan te gaan, dan nemen ze zichzelf feitelijk voor om een deel van hun natuur te onderdrukken. Oftewel, om de behoeftes die op enig moment in hun leven onvermijdelijk in hen boven zullen komen, te onderdrukken. Dat dit niet een correcte manier van leven is moge duidelijk zijn. Het leidt namelijk ondermeer tot frustratie wanneer instinctieve behoeftes niet bevredigd worden. En er moet daarom verwacht worden dat degenen die een eed tot het celibaat nemen met zichzelf in de knel zullen komen en een uitvlucht zullen zoeken voor hun frustratie. In dit geval is de uitvlucht gezocht in seksueel misbruik van kinderen. Simpelweg omdat de kinderen zich in de nabijheid van priesters bevonden en dus de mogelijkheid hiertoe boden. Dit is niet een rechtvaardiging van wat plaatsgevonden heeft, maar een verklaring. Door het celibaat heeft de katholieke kerk zelf de deur geopend naar de misdaden waaraan haar priesters zichzelf schuldig heeft gemaakt. Om iets anders te beweren is de ogen sluiten voor de feiten in de realiteit.

Dat het celibaat tot het heden standgehouden heeft in de kerk valt terug te voeren op een fundementele geloofsopvatting binnen het christendom. Namelijk de geloofsopvatting die zegt dat de verlangens van de mens slecht zijn. En dat de mens zich dus tegen zijn verlangens moet verzetten en hen moet onderdrukken als hij een goed mens wil zijn.

Islam kijkt volkomen anders naar de mens en naar het leven. Islam gaat in de door haar voorgestelde ordening van het leven uit van de organische en instinctieve behoeftes waar ieder mens mee geschapen is. Islam negeert de menselijke behoeftes dus niet en Islam wil ook niet dat de mens deze behoeftes onderdrukt. Wat Islam wil is bevrediging van de natuurijke behoeftes mogelijk maken voor de mensen, zodat ze vrijgewaard blijven van de frustratie die komt bij het onbevredigd blijven van de behoeftes. Daarom kan men vinden dat Islam voor iedere behoefte van de mens een oplossing aandraagt. Zoals voor het verlangen naar seksuele gemeenschap dat resulteert uit de instictieve behoefte aan voortplanting, hierover zegt Islam dat de mens moet trouwen zodat hij binnen het huwelijk dit verlangen kan bevredigen. Islam verbiedt daarom het celibaat, juist omdat dit onderdrukking van de menselijke natuur is.

Men zou op basis van dit alles kunnen zeggen dat Islam voor wat betreft haar visie op de natuurlijke behoeftes van de mens niets verschilt van het westerse kapitalisme (ook wel: liberale democratie, of seculier liberalisme). Ook deze visie op het leven wil immers bevrediging van de behoeftes van de mens mogelijk maken. Maar Islam verschilt eveneens van het kapitalisme.

In het kapitalisme is de slogan namelijk “anything goes”. Oftewel, alles dat de natuurlijke behoeftes van de mens bevredigt wordt door het kapitalisme “goed” geacht. In principe wordt er door het kapitalisme namelijk geen waardeoordeel uitgesproken over de verschillende manieren waarop de mens zijn natuurlijke behoeftes kan bevredigen. Zolang iets een behoefte bevredigt, is het goed.

Wat de door Islam voorgestelde ordening van het leven van de mens wil realiseren, daarentegen, is bevrediging van de organische en instinctieve behoeftes van de mens op de correcte wijze. En dat niet iedere bevrediging van de organische en instinctieve behoeftes van de mens correct is, zoals het kapitalisme beweert, kan met voorbeelden eenvoudig duidelijk gemaakt worden. Het is bijvoorbeeld welbekend dat veel mensen in Haïti hun natuurlijke behoefte aan voedsel proberen te bevredigen middels “modderkoekjes”. Dit zijn koekjes die daadwerkelijk van modder gemaakt worden en de reden dat de mensen dit eten is daar zij geen geld hebben voor iets anders – een resultaat van het kapitalisme dat over de mensen van Haïti ten uitvoer wordt gebracht, maar dit terzijde. Door deze koekjes te eten wordt het gevoel van honger dat hoort bij de organische behoefte aan voeding onderdrukt en men kan daarom zeggen dat de behoefte door “modderkoekjes” bevredigd wordt. Maar, dit is duidelijk niet een correcte bevrediging van de behoefte aan voeding. Het doel van de behoefte aan voeding is immers om het menselijk organisme in leven te houden. En daar “modderkoekjes” geen voedingswaarde hebben realiseren zij dit doel niet. Daarom kan niet gezegd worden dat het eten van “modderkoekjes” een correcte wijze van bevredigen van de natuurlijke behoefte aan voeding is.

In de instinctieve behoefte aan voortplanting kan een verder goed voorbeeld gevonden worden dat aangeeft dat niet iedere bevrediging van de natuurlijke behoeftes van de mens correct en goed is. Het doel achter de voor de mens natuurlijke behoefte aan voortplanting is overduidelijk. Dit is behoud van het menselijk ras. Dat uit deze instinctieve behoefte een verlangen naar seksuele gemeenschap voortkomt is daarom alleen maar passend. Nu, daar waar mensen hun verlangen naar seksuele gemeenschap proberen te bevredigen middels wisselende seksuele contacten, daar bemerkt men dat seksueel overdraagbare ziektes op grotere schaal voorkomen. Deze ziektes zijn soms enkel ongemakkelijk, maar soms ook veroorzaken ze onvruchtbaarheid of zelfs de dood. “Vrije seks” is daarom niet een correcte wijze van bevrediging van de behoefte aan seksuele gemeenschap. Het bevredigt weliswaar het verlangen naar seksuele gemeenschap, maar tegelijkertijd bedreigt het het doel achter de behoefte aan voortplanting, zijnde het behoud van het menselijke ras. Het is zelfs schadelijk voor wat de behoefte aan voortplanting probeert te realiseren! [1]

Daarom zegt Islam dat bevrediging van het natuurlijke verlangen naar seksuele gemeenschap plaats moet vinden binnen het huwelijk. En daarom verbiedt Islam seksuele relaties buiten het huwelijk en dreigt het met strenge straffen voor degenen die deze misdaad begaan: 100 stokslagen voor de ongetrouwde die deze misdaad begaat (de “ontuchtige”) en de dood door steniging voor de getrouwde die deze misdaad begaat (de “overspelige”).

Één van de schoonheden van de ordening van het leven die Islam voorstelt is dat haar verordeningen altijd ondersteund worden. Bij het voorbeeld van het natuurlijke behoefte aan seksuele gemeenschap kan bijvoorbeeld gezegd worden dat Islam, naast dat het dus het huwelijk heeft ingesteld om deze behoefte te bevredigen, het huwen ook eenvoudig heeft gemaakt. De vereisten voor een huwelijk zijn door Islam namelijk beperkt tot een aanbod tot huwelijk door een partner en acceptatie hiervan door de andere partner, twee (mannelijke) getuigen voor dit aanbod en deze acceptatie, overeenstemming tussen beide partners over een bruidsschat te betalen door de man aan de vrouw, en toestemming voor het huwelijk van de vader van de vrouw. En voor het geval een stel wil trouwen maar hiervan weerhouden wordt omdat de man niet over de middelen beschikt om de vrouw een bruidsschat te betalen of om haar te onderhouden na het huwelijk, heeft Islam de Islamitische Staat Al Khilafa de plicht gegeven om de middelen die de man te voorzien van de middelen die hij nodig heeft. Dit is een voorbeeld van ondersteuning van een Islamitische gebod (“seks alleen binnnen het huwelijk”) door andere Islamitische geboden.

Om dit huwelijk te beschermen heeft Islam verder, zoals reeds gezegd, ontucht en overspel verboden verklaard en strenge straffen voor deze misdaden ingesteld. Ter ondersteuning van dit verbod, en dus indirect ook ter ondersteuning van het huwelijk, kent Islam stricte kledingregels voor het publieke leven. De hoofddoek voor de moslimvrouw is een voorbeeld hiervan maar ook het verbod op (te) korte broeken voor de moslim man. Hierdoor wordt voorkomen dat verlangen naar seksuele gemeenschap aangewakkerd wordt in de mens, waardoor de mens in de verleiding zou kunnen komen om de misdaad van seksuele gemeenschap buiten het huwelijk te begaan. Ook deze Islamitische wetten ondersteunen de Islamitische oplossing voor het probleem dat de behoefte aan seksuele gemeenschap is voor de mens. Door deze ondersteuning wordt de juiste oplossing voor dit probleem makkelijk realiseerbaar gemaakt en worden al de andere oplossingen voor dit probleem die niet feitelijk niet correct zijn moeilijk realiseerbaar gemaakt. Waardoor de mens vrij van frustratie kan leven en de bevrediging niet nieuwe problemen creëert.

De hoofddoek voor de Islamitische vrouw, als symbool van de Islamitische oplossing voor het probleem dat de behoefte aan seksuele gemeenschap is voor de mens, kan daarom gezien worden als een manier om het seksueel misbruik dat de katholieke kerk veroorzaakt heeft te voorkomen. Want Islam biedt de mens een bevrediging voor zijn natuurlijke behoefte, en Islam vraagt de mens niet zijn behoefte te onderdrukken.

En de hoofddoek voor de Islamitische vrouw kan daarom ook gezien worden als een manier om de pandemie van seksueel overdraagbare ziektes waar het secularisme voor gezorgd heeft te voorkomen. Want Islam biedt de mens een bevrediging voor zijn natuurlijke behoefte, maar het laat de mens hierbij niet volledig vrij. Waardoor voorkomen wordt dat wat begint als een oplossing eindigt in een nieuw probleem.

Samenvattend, Islam ziet de natuurlijke behoeftes van de mens dus niet als iets onreins of onpuurs. Het ziet hen als onderdeel van de menselijke natuur, de bevrediging waarvan mogelijk gemaakt moet worden. Maar, Islam ziet de bevrediging van de menselijke natuur niet als iets dat maar vrij gelaten moet worden. Om te garanderen dat de bevrediging het doel achter de behoefte realiseert zonder schadelijke neveneffecten voor het individu, andere individuen of de samenleving, acht Islam het noodzakelijk dat de de bevrediging van de menselijke natuur georganiseerd wordt.

En dat is waarom Islam een complete manier van leven is, met wetten en systemen die alle bereiken van het leven van de mens ordenen. En daarom is een Islamitische Staat Al Khilafa een vereiste, omdat deze Staat de complete ordening van het leven van Islam ten uitvoer brengt. Zodat de correcte bevrediging van de natuurlijke behoeftes in de mens gerealiseerd kan worden.

________________________________________

[1] En daar waar “vrije seks” wel voortplanting realiseert, de zogenoemde “ongelukjes”, daar heeft het bijna altijd tot gevolg dat het kind zijn instinctieve behoefte aan een goede relatie met zijn vader nooit zal kunnen bevredigen.

Comments

comments

DELEN